طلب مغفرت در مورد نسیان و خطا از حیث حقوقی در آیه 286 سوره بقره
نویسندگان
1 دانشیار گروه حقوق، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران؛
doi
10.22084/dua.2024.29244.1070چکیده
دعا و نیایش نهتنها برای طلب حاجات است، بلکه وسیلهای برای تزکیه و قرب الهی و رسیدن به جامعه توحیدی محسوب میشود. جامعه توحیدی جز با رعایت حق الناس و حق الله به وجود نمیآید. بر اساس دعای مندرج در آیه 286 سوره بقره، طلب مغفرت از بابت نسیان و خطای انسانی خواسته شده است. سؤال این است: هدف از طلب مغفرت با وجود عدم سوءنیت چیست و طلب مغفرت چه تأثیری دارد؟ در این مقاله با مطالعه کتابخانهای و با استفاده از روش تحلیلی و توصیفی معلوم میشود، نسیان و خطا اگر دارای زمینههای اختیاری و مبتنی بر تقصیر عمدی نبوده باشد، بر اساس حدیث رفع ممکن است موجب رفع حکم تکلیفی در شرایط خاص شود؛ ولی موجب رفع حکم وضعی نمیگردد و طلب مغفرت از این حیث تأثیری ندارد. رفع حکم در اینگونه موارد، نهتنها از باب امتنان است، بلکه خسارت وارد شده به دیگران در هر صورت باید جبران گردد. هر چند نسیان و خطا ممکن است در اثر غفلت باشد ولی در هر صورت، رعایت حق الناس و جبران خسارت بهعنوان مقدمه موجب استجابت دعا میشود. عدم رعایت آن از موانع استجابت دعاست.