ارزیابی میزان تحقق شاخصهای شهر سالمندمحور در بافت قدیمی و ناکارآمد شهر ساری
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامهریزی شهری، گرایش آمایش شهری، دانشگاه آزاد تهران مرکزی، ایران.
2 استادیار پژوهشی، بخش تحقیقات اقتصادی، اجتماعی و ترویجی، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی مازندران، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، ساری، ایران.
3 دکتری تخصصی جغرافیا و برنامه ریزی شهری، واحد علوم و تحقیقات ، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
4 کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه پیام نور، ایران.
doi
10.30466/grfs.2024.55069.1039چکیده
سالمندان و معلولان از جمله قشرهایی هستند که با مشکلات فراوانی در شهر مواجهاند. آنان با وجود تمایل به شرکت در تعاملات اجتماعی و استفاده از فضاهای عمومی از فضای شهری مناسبی که امکان زندگی مستقل را برای آنان فراهم سازد، برخوردار نیستند. روش تحقیق حاضر از نوع هدف کاربردی و به لحاظ روش انجام توصیفی-پیمایشی میباشد. مؤلفههای شهر دوستدار سالمند بر اساس دستورالعمل سازمان بهداشت جهانی در مورد اینگونه شهر استخراج شده است. نتایج کلی تحقیق نشان میدهد فراهم نبودن زیرساختهای لازم برای افراد معلول و سالمند در بافت ناکارآمد و قدیم شهر ساری دسترسی آنان را به امکانات شهری با سختی مواجه کرده است و همچنین نابسامانی فضاهای شهری که نشأت گرفته از رشد ارگانیک شهر در چند دهه گذشته بوده است عمدتاً در این قسمت از شهر نمود یافته است و عدم انطباق با نیازها و خواستههای این افراد سبب منزوی شدن آنها شده است. در کل نیمی از فرضیات تحقیق پذیرفته و نیمی دیگر رد شدند. وضعیت در بخش فضای باز و زیرساختهای حملونقل نامطلوبتر از بخشهای دیگر ارزیابی شد، در مقابل بخشهای خدمات اجتماعی و تا حدودی مسکن وضعیت تا حدودی بهتر بود. بهطورکلی بافت ناکارآمد ساری راه دراز تا تبدیلشدن به یک شهر دوستدار سالمند و یا معادل آن دارد. این امر با توجه به کمبودها و نقاط ضعف کالبدی، فیزیکی و رشد ارگانیک و آشفته این بخش چندان عجیب نیست.