بررسی نشانگرهای بازخورد زبانی رواندرمانگران در گفتمانِ درمانی بیماران دارای اختلال اضطراب تعمیمیافته با رویکرد درمانی شناختی- رفتاری
نویسندگان
1 استاد بخش زبانهای خارجی و زبانشناسی، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شیراز
2 استاد بخش زبانهای خارجی و زبانشناسی، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شیراز
3 دانشجوی دکتری زبانشناسی بخش زبانهای خارجی و زبانشناسی دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه شیراز
4 ستاد بخش زبانهای خارجی و زبانشناسی، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شیراز
doi
10.30473/il.2020.49849.1324چکیده
گفتمانِ درمانی نوع ویژهای از گفتمان سازمانی است که در حین رواندرمانی بیماران توسط رواندرمانگران بهکار گرفته میشود و بررسی این پدیده در پژوهشهای جامعهشناسی زبان از اهمیت بسیاری برخوردار است. یکی از راهبردهای مهم ارتباطی در مکالمات رواندرمانی، بهکارگیری نشانگرهای بازخورد است. هدف از انجام پژوهش حاضر، توصیف انواع نشانگرهای بازخورد تولیدشده توسط رواندرمانگران زن و مرد در جلسات رواندرمانی بیماران دارای اختلال اضطراب تعمیمیافته است. روش به کار رفته در این پژوهش، براساس منطق پژوهشهای کمی و کیفی و در چارچوب روششناسی تحلیل مکالمه میباشد. گردآوری دادهها از طریق ضبط صدا و تصویر جلسات رواندرمانی انجام گرفته است. پیکرۀ زبانی مورد استفاده شامل 1333 نشانه بوده است که از مجموع 630 دقیقه مکالمات جلسات رواندرمانی بهدست آمده است. مهمترین نتایج حاصل از این پژوهش عبارتند از: تعداد بازخوردهای زبانی تولیدشده توسط رواندرمانگران مرد بیشتر از رواندرمانگران زن بوده است. رواندرمانگران زن بیشتر از بازخوردهای واژگانی و رواندرمانگران مرد بیشتر از بازخوردهای غیرواژگانی استفاده کردهاند. نقطۀ مرکزی تولید بازخوردها، در پایان جملات، پایان پارهگفتارها با آهنگ افتان و پس از مکث میباشد. در این پژوهش، «درک و پیگیری اظهارات مراجعان» به عنوان معنای کانونی و اصلی بازخوردها میباشد.
