فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

ژئوپلیمرها به عنوان یک بتن بدون سیمان توّجه پژوهشگران را در سال‌‌های اخیر به خود جلب کرده است. در ساخت این نوع بتن‌‌ها به جای سیمان از مواد مختلفی مانند میکروسیلیس، متاکائولن، زئولیت و ... استفاده می‌‌شود. برای تشکیل مادۀ چسباننده به کار گرفتن محلول‌‌های شیمیایی برای تکمیل فرآیند ژئوپلیمریزاسیون ضروری است. پژوهش حاضر به بررسی دوام ملات‌‌های ژئوپلیمری بر مبنای سربارۀ کورۀ آهنگدازی (GGBFS) و جایگزینی با درصدهایی از کائولن در چند مولار مختلف می‌‌پردازد. در این تحقیق از GGBFS به عنوان جایگزین سیمان و از محلول‌‌ سدیم هیدروکسید (سود) با غلظت 4 و 8 مولار و سدیم سیلیکات (آب شیشه) به عنوان محلول‌‌های شیمیایی استفاده شد. مواد پایه به صورت منفرد و ترکیبی با اجزای دیگر مخلوط بررسی شدند. بدین منظور پودر سرامیک کائولن در 50% و 75% با GGBFS مخلوط شده‌‌اند که در مجموع 12 طرح اختلاط ساخته شد. خصوصیات مورد مطالعه عبارتند از: مقاومت فشاری، نفوذ وجود یون کلر در بتن (RCMT)، مقاومت الکتریکی، درصد جذب آب، افت مقاومت فشاری و افت وزن پس از قرارگرفتن در محلول اسید سولفوریک. از مطالعۀ موارد مذکور نتایج زیر حاصل شد: استفاده از پودر کائولن و سرباره موجب کاهش مقاومت فشاری می‌‌شود و کمترین مقدار 33% در 50-SC4 مشاهده شد؛ همچنین نتایج نفوذ وجود یون کلر در بتن و کاهش وزن نمونه‌‌های ملات در محلول اسید سولفوریک حاکی از آن است که استفاده از پودر کائولن و سرباره، باعث افزایش دوام 38% در نمونه های بتنی 50-SC8 تحت شرایط تهاجم کلرایدی ناشی از کاهش نفوذپذیری می شود.