بهینهسازى حجم عملیات تسطیح اراضى به روش حداقل مربعات و مقایسه با الگوریتم ژنتیک والگوریتم بهینهسازی ازدحام ذرات
نویسندگان
1 دانشیار گروه مهندسی مکانیک ماشین های کشاورزی، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشکاه تهران
2 دانشجوی دکتری گروه مهندسى مکانیک ماشینهاى کشاورزى، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران
3 استاد گروه مهندسى مکانیک ماشینهاى کشاورزى، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران
4 استادیار گروه مهندسی آبیاری و آبادانی، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران
doi
10.22059/ijbse.2014.52638چکیده
زمین تحت کشت باید دارای شیب مناسب در جهت طولی و عرضی باشد تا یکنواختی توزیع آب تأمین شود و از هدررفت آب و نیز فرسایش خاک زراعی جلوگیری شود. از آنجا که عملیات تسطیح بسیار پرهزینه است، هدف از عملیات تسطیح، ایجاد شیب مناسب بهمنظور توزیع یکنواخت آب در زمین ناهموار و ایجاد صفحۀ تسطیح بهگونهای است که تسطیح زمین با حداقل مقدار حجم عملیات خاکی صورت پذیرد. در این تحقیق مشخصات صفحۀ تسطیح زمین زراعی با استفاده از الگوریتم مدلسازیشده و نتایج بهدستآمده با روش حداقل مجموع مربعات مقایسه شد. تحلیل آماری و توصیفی نتایج نشان داد که استفاده از الگوریتم ژنتیک )و الگوریتم بهینهسازی ازدحام ذراتPSO) برای تعیین مشخصات تسطیح در مقایسه با روش حداقل مجموع مربعات دقت و کارایی بیشتری دارد و اعمال محدودیتهای تسطیح مانند حداکثر عمق خاکبرداری در این روش سادهتر صورت میپذیرد. مقایسۀ این دو روش نشان داد که استفاده از الگوریتم ژنتیک مقدار حجم عملیات خاکی را با درنظرگرفتن سایر الزامات طراحی صفحۀ تسطیح (شیبهای طولی و عرضی) به میزان 20 و 5/17 درصد کاهش داده است. حجم خاکبرداری و خاکریزى در الگوریتم بهینهسازی ازدحام ذرات در مقایسه با الگوریتم ژنتیک حجم کمترى حاصل کرد.
