پاسخ واکنشی دوگانه در برابر بزه ـ تخلف مالیاتی در حقوق ایران و فرانسه
نویسندگان
1 دانشیار گروه حقوق جزا و جرم شناسی دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه شیراز
doi
10.30513/cld.2023.4858.1783چکیده
سازمان امور مالیاتی کشور در سال 1397، تعقیب جرایم مالیاتی را منوط به اجرای شیوهنامه داخلیِ نحوه اجرای مواد 274 قانون مالیاتهای مستقیم نمود. بر همین اساس، به جریان انداختن تعقیب این جرایم، مستلزم شکایت اداره مالیاتی پس از کسب نظر موافق کارگروه ستادی جرایم مالیاتی است. در واقع، قدرت دادسرا در ارزیابی تعقیب، محدود و بهنوعی به ارزیابی و نظر قبلی اداره مالیات است. این شیوهنامه شبیه سازوکار «کمیسیون جرایم مالیاتی» در حقوق فرانسه است که نزدیک به نیم قرن پیش توسط پارلمان این کشور تصویب شد. یکی از توجیهات تأسیس این سازوکار، اصل تناسب در تعقیب است که بر اساس آن، تنها پروندههای تقلب مالیاتی شدید، پس از طی فرایند اداری در اداره مالیات و عدم حصول به نتیجه، در مراجع کیفری نیز تعقیب میشود. این سیاست گزینش پروندههای شدید، در راستای اندیشۀ عبرتآموز بودن پاسخ کیفری و پیشگیری عام میباشد. در واقع، اداره مالیات ترجیح میدهد کوتاهی در انجام تعهدات مالیاتی را با پاسخهای واکنشی اداری ـ مالی پاسخ دهد و پاسخهای کیفری را به تقلبهای مالیاتی شدید و همراه با مانور متقلبانه اختصاص دهد. این سازوکار البته در سال 2018 با اصلاحات جدی روبهرو شد. برخلاف حقوق فرانسه که هم پیشبینی کمیسیون جرایم مالیاتی و هم اصلاحات آن، با هدف شفافسازی، توسط مجلس صورت گرفت، در ایران، شیوهنامه مصوب سازمان امور مالیاتی است و نه قوه مقننه.