زبانشناسی شناختی اجتماعی: رویکردی نوین به معنا و تنوعات زبانی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری زبانشناسی دانشگاه علامه طباطبائی
2 استاد زبانشناسی، دانشگاه علامه طباطبائی
3 استادیار زبانشناسی، دانشگاه پیامنور
4 دانشیار زبانشناسی، دانشگاه علامه طباطبائی
doi
10.30473/il.2018.5358چکیده
در این مقاله پس از معرفی مبانی اصلی رویکردزبانشناسی شناختی اجتماعی از طریق منابع دست اول آن، نشان داده میشود. این نگاه نوین، که محصول همگرایی در مطالعات زبانشناسی شناختی و زبانشناسی اجتماعی است، میتواند چشم اندازی جدید و راهگشا در مطالعةزبان باشد. زبانشناسی شناختی اجتماعی از درون مطالعاتزبانشناسان شناختی سر برآورد و در پی تلفیق با دستاوردهای زبانشناسی اجتماعی غنیتر شد. دو ویژگی مهم این رویکرد، یکی ماهیت کاربرد- محور آن و دیگری توجه به تنوعات اجتماعی زبان است که، در کنار هم، قلب تپنده و کانون مطالعات این رویکرد محسوب میشوند. این مقاله در پی آن است که پس از معرفی این رویکرد نوین، نشان دهد حلقة ارتباطی بین رویکردزبانشناسی شناختی و زبانشناسی اجتماعی، همین دو ویژگی بنیادین، یعنی کاربرد- محور بودن آن و تأکید بر تنوعات اجتماعی است. چنین رویکردیباید این واقعیت را نیز قبول کند که تنها راه مطالعةنظاممند تنوعاتی که ابعاد اجتماعی مختلف را در برمیگیرند، لزوماً تجزیه و تحلیل تجربی است. به عبارت دیگر، اتخاذ رویکرد اجتماعی مستلزم روش تجربی است.