بررسی تاثیر میزان سنگدانه‌ها بر خواص بتن خودتراکم

نویسندگان

1 گروه عمران، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران

2 گروه جنگلداری، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه صنعتی خاتم‎الانبیاء، بهبهان، ایران

3 آزمایشگاه عمران و مرکز تحقیقات بتن، دانشگاه صنعتی خاتم‎الانبیاء، بهبهان، ایران

doi
10.22060/ceej.2023.22063.7893
چکیده

با وجود گذشت حدود چهار دهه از توسعه بتن خودتراکم، جایگزینی آن با بتن معمولی (به­دلیل وجود خطاهای عمدی و غیر عمدی در ساخت و اجراء) همچنان مشکلاتی در وارسی کیفیت و ساخت در ابعاد وسیع وجود دارد. این مشکلات بخشی به علت عدم شناخت کامل از خواص بتن­ خودتراکم و بخشی نیز به علت حساسیت شدید عملکرد این نوع بتن نسبت به تغییر پارامترهای طراحی، اقلیمی، مشخصات فیزیکی و شیمیایی اجزاء طرح­ مخلوط، نیاز به کارگران متخصص، عدم ارائه طرح ­مخلوط­ های مناسب و مطمئن، عدم تمایل پیمانکاران و ابقاء­پذیری است. در این پژوهش برای بررسی تأثیر میزان مصالح­ سنگی به منظور نیل به ­طرح­ مخلوط­ های بهینه، اولین گام، اثبات قابل ساخت بودن بتن با مصالح بومی شهرستان بهبهان واقع در استان خوزستان در آزمایشگاه و سپس به­ صورت کارگاهی (بدون شستشوی مصالح­ سنگی) است. این مرحله با ساخت 28 طرح مخلوط به شیوه آزمون و خطا بر تمام اجزاء بتن برای ثابت نگه­داشتن آنها، با انجام آزمایش‌ها در حالات تازه و سخت­ شده طبق استاندارد­های مرتبط انجام شد. در نهایت با رسیدن به­یک طرح مخلوط مرجع، طرح مخلوط های جدید با تغییر میزان سنگدانه های ریز از %30 تا %70 با آهنگ افزایش 5 درصدی ساخته شدند. بر­اساس نتایج و تحلیل­ های آماری، طرح مخلوط بهینه به صورت طرح دارای %۶۵ سنگدانه ریز نسبت به کل سنگدانه­ ها تعیین و معرفی می ­شود.