بررسی تاثیر میزان سنگدانهها بر خواص بتن خودتراکم
نویسندگان
1 گروه عمران، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران
2 گروه جنگلداری، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه صنعتی خاتمالانبیاء، بهبهان، ایران
3 آزمایشگاه عمران و مرکز تحقیقات بتن، دانشگاه صنعتی خاتمالانبیاء، بهبهان، ایران
doi
10.22060/ceej.2023.22063.7893چکیده
با وجود گذشت حدود چهار دهه از توسعه بتن خودتراکم، جایگزینی آن با بتن معمولی (بهدلیل وجود خطاهای عمدی و غیر عمدی در ساخت و اجراء) همچنان مشکلاتی در وارسی کیفیت و ساخت در ابعاد وسیع وجود دارد. این مشکلات بخشی به علت عدم شناخت کامل از خواص بتن خودتراکم و بخشی نیز به علت حساسیت شدید عملکرد این نوع بتن نسبت به تغییر پارامترهای طراحی، اقلیمی، مشخصات فیزیکی و شیمیایی اجزاء طرح مخلوط، نیاز به کارگران متخصص، عدم ارائه طرح مخلوط های مناسب و مطمئن، عدم تمایل پیمانکاران و ابقاءپذیری است. در این پژوهش برای بررسی تأثیر میزان مصالح سنگی به منظور نیل به طرح مخلوط های بهینه، اولین گام، اثبات قابل ساخت بودن بتن با مصالح بومی شهرستان بهبهان واقع در استان خوزستان در آزمایشگاه و سپس به صورت کارگاهی (بدون شستشوی مصالح سنگی) است. این مرحله با ساخت 28 طرح مخلوط به شیوه آزمون و خطا بر تمام اجزاء بتن برای ثابت نگهداشتن آنها، با انجام آزمایشها در حالات تازه و سخت شده طبق استانداردهای مرتبط انجام شد. در نهایت با رسیدن بهیک طرح مخلوط مرجع، طرح مخلوط های جدید با تغییر میزان سنگدانه های ریز از %30 تا %70 با آهنگ افزایش 5 درصدی ساخته شدند. براساس نتایج و تحلیل های آماری، طرح مخلوط بهینه به صورت طرح دارای %۶۵ سنگدانه ریز نسبت به کل سنگدانه ها تعیین و معرفی می شود.