بررسی پیکره بنیاد گفتمان نمای «خُب» در زبان فارسی
نویسندگان
1 استادیار زبان شناسی، دانشگاه بوعلی سینا
2 دانشجوی دکتری زبان شناسی، دانشگاه بوعلی سینا
doi
چکیده
گفتماننماها عناصری زبانی هستند که روابط بین واحدهای کلام را برقرار میکنند. بهعبارتی، این عناصر زبانی در گفتمان پیوستگی بهوجود میآورند و اجازۀ انحراف از مسیر را به گفتمان نمیدهند. گفتماننماها نقشهای متفاوتی در زبان ایفا میکنند و، از همین رو، تا به حال طبق الگوهای مختلف و در رویکردها و حوزههای متفاوتی مطالعه شدهاند. در این پژوهش، براساس الگوی برینتون (1996) که الگویی دو لایهای است، نقشهای متفاوت گفتماننمای «خُب»، که بر اساس این پژوهش بیشترین کاربرد را در زبان فارسی دارد، از منظر نقشگرایی و کاربردشناسی زبان بررسی و تحلیل شده است. این پژوهش ازنوع پیکرهبنیاد است و دادههای آن از فیلمهای تلویزیونی «پنج تا پنج»، «یه بلیط شانس» و «عمو جان هیتلر» (بر روی لوح فشرده) گردآوری شده است. براساس دادههای این پژوهش، بیشتر نقشهای گفتماننمای «خب» در فرانقش بینافردی یافت میشوند و بیشترین نقشی که این گفتماننما ایفا میکند، نقش واکنش است.