تدوین راهبردهای توسعۀ منطقهای سواحل اقیانوسی ایران
نویسندگان
1 دانشیار دانشکدۀ مدیریت و حسابداری، دانشکدگان فارابی، دانشگاه تهران، قم، ایران.
2 دکتری جغرافیای سیاسی، گروه جغرافیای سیاسی، دانشکدۀ جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
3 استادیار گروه جغرافیای سیاسی، دانشکدۀ جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
4 دانشیار گروه جغرافیای انسانی، دانشکدۀ جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران .
doi
10.22034/pbr.2022.353804.1251چکیده
مبحث توسعه در دهههای اخیر جزء مهمترین مشکلات کشورها و مناطق است. توسعه منطقهای مفهوم نوینی است که میتواند با ایجاد یک روش مناسب، دستیابی به بهتر شدن استانداردهای زندگی، افزایش فعالیتهای اقتصادی، افزایش سرمایهگذاری در بخشهای مختلف و سرانجام ترویج اقتصادی پویا و جذاب را پشتیبانی کند. توسعه اقتصادی مناطق گوناگون براساس توانمندیهای هر منطقه صورت میپذیرد. سواحل اقیانوسی ایران، از توانمندیهای بیشمار جهت توسعه منطقهای نظیر، امکان بهرهمندی از حملونقل دریایی، ترانزیت، صنایع دریایی، گردشگری و غیره برخوردار است، با وجود این کشور ایران آنگونه که شایستهاست، از این توانمندیها بهرهمند نمیشود. بنابراین، این پژوهش برآناست که با تحلیل وضعیت سواحل اقیانوسی ایران، به تدوین و ارائه راهبردهای پیشنهادی جهت توسعه منطقهای این سواحل بپردازد. در این پژوهش و درپی رسیدن به هدف موردنظر باتوجه به تکنیک SWOT، به بیان نقاط قوت، ضعف، فرصت و تهدید سواحل اقیانوسی ایران پرداخته شد و پس از طی فرایند ارزیابی، استراتژیها یا راهبردهای رقابتی ـ تهاجمی بهعنوان راهبردهای قابل قبول معرفی شدند. بنابراین با استفاده از نقاط قوت داخلی و فرصتهای خارجی، سیستم میبایست در راستای اجرا و به کارگیری استراتژیهای مذکور گام بردارد و با استفاده از نقاط قوت داخلی، بیشترین بهرهمندی را از نقاط فرصت خارجی داشته باشد. همچنین راهبردهای انطباقی یا بازنگری بهعنوان راهبردهای با اولویت دوم مشخص شدند. طبق این راهبرها میبایست در جهت رفع ضعفهای داخلی یا کاهش آنها تلاش گردد، تا به کارگیری از فرصتهای ویژه و مناسب در این منطقه قابل بهرهمندی باشند.
