اصلاح و چابکسازی فرایند برنامهریزی توسعه در ایران
نویسندگان
1 دکتری تخصصی، پژوهشگرگروه آمایش، توسعه و توازن منطقهای، مرکز پژوهشهای توسعه و آیندهنگری، تهران، ایران.
2 سرپرست گروه پژوهشی آمایش، توسعه و توازن منطقهای، مرکز پژوهشهای توسعه و آیندهنگری، تهران، ایران.
doi
10.22034/pbr.2022.341274.1220چکیده
ارزیابی برنامههای توسعۀ کشور، در دورههای مختلف، نشان میدهد که اغلب آنها، به نتایج مطلوب نرسیدهاند و در برخی موارد، فاصلۀ عملکرد با اهدافِ برنامه، بسیار زیاد بوده است. آسیبشناسی برنامههای توسعه نشان میدهد، عدم ارتباط بین برنامۀ راهبردی و اجرایی و نبود نظام ارزیابی مناسب، از چالشهای مهم برای تحقق برنامههای توسعه بوده است. بههمیندلیل، تاکنون، پیشنهادهایی برای اصلاح برنامهها در کشور مطرح شدهاند. استفاده از هستههای کلیدی، برنامهریزی غلتان و تمرکز بر تطبیق برنامههای یکساله با برنامههای بلندمدت، ازجملۀ این اصلاحات است.دراینراستا، این مطالعه تلاش داشته، با بررسی الگویهای برنامهریزی در دنیا و ایران، به الگویی تلفیقی، برای برنامهریزی توسعهای، دست یابد که با تلفیقی از اصلاحات پیشنهادی برای برنامهریزیها، به رفع چالشهای موجود در نظام برنامهریزی کشور بپردازد. چارچوب پیشنهادی دارای سه بخش برنامۀ راهبردی، اجرایی و نظارتی است. ابتدا، استراتژی توسعۀ کشور و اهداف کلان مرتبط با آن، بهگونهای تعیین میگردد که ابعاد اقتصادی، اجتماعی و محیطیِ توسعه و اشتراکهای بین این سه بُعد را دربرگیرند. سپس، براساس اهداف کلان و سیاستهای آمایش سرزمین در سطوح مختلف ملی، منطقهای و استانی، نقش بخشها و مناطق، در سطوح مختلف و ارتباط آنها مشخص میشود. برایناساس، پیشرانهای توسعه تعیین شده و سیاستهای بخشی ـ منطقهای مشخص خواهد شد. ترکیب سیاستهای فضایی با اهداف کلانتوسعه، نظام انگیزشی و اجرایی برای تحقق برنامه را بهبود میبخشد و وظیفۀ مهم نظام برنامهریزی، که رصد و پایش برنامه بهصورت دورهای است، در هر مرحله، ارائه میشود.