رویکرد فقهی به ضمان دیه در قتل ناشی از کیفر غیر سالب حیات
نویسندگان
1 دانشیار گروه حقوق دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران
2 دانشجوی کارشناسی حقوق دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران
doi
10.30513/cld.2022.3989.1635چکیده
یکی از مسائل مهم در حوزۀ فقه کیفری اسلام که فقها دربارۀ آن به اظهارنظر پرداختهاند، ثبوت یا انتفای ضمان دیه نسبت به محکومعلیه محقونالدمی است که به سبب اجرای مجازات غیر سالب حیات به قتل میرسد. در این باره چهار دیدگاه وجود دارد: مشهور فقها معتقدند که هیچ گونه ضمانی در خصوص قتل به واسطۀ تمامی گونههای مجازات (یعنی حد، قصاص و تعزیر) متصور نیست و خون مقتول هدر میباشد؛ بعضی با تفکیک میان حد اللّٰه و حد الناس، تلف در اثر سنخ اخیر را ضمانآور قلمداد کردهاند؛ شماری بر این باورند که راجع به هلاکت از باب تعزیر میتوان قائل به ضمان گردید و سرانجام، خوانساری نسبت به دیدگاه مشهور تردید جدی روا میدارد، هرچند این امر منجر به صدور فتوا به خلاف آن نمیشود. نوشتار حاضر که به روش کتابخانهای و با رویکرد تحلیلی ـ انتقادی سامان یافته است، به واکاوی دیدگاههای مزبور و مستندات آنها میپردازد و در نهایت با برگزیدن دیدگاه ثبوت دیه نسبت به مطلق کیفرها، آن را با تکیه بر پارهای از ادله ثابت مینماید.