واکاوی مفهوم «درک» موضوع ماده 91 ق.م.ا. تحلیل میان رشتهای حقوق و علوم اعصاب شناختی
نویسندگان
1 دانش پژوه پسادکتری حقوق عصبشناختی، مرکز تحقیقات اخلاق و حقوق پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران.
2 دانشیار حقوق پزشکی، مرکز تحقیقات اخلاق و حقوق پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران
3 ستاد جراحی مغز و اعصاب، مرکز تحقیقات جراحی مغز و اعصاب عملکردی، مرکز جراحی مغز و اعصاب بیمارستان شهدای تجریش، دانشگاه علوم پزشکی
doi
10.30513/cld.2021.2635.1413چکیده
در ماده 91 قانون مجازات اسلامی مصوب 1392، سه وضعیت به عنوان عوامل سقوط مجازات حد یا قصاص نوجوان بالغ معرفی شدهاند: الفـ عدم درک ماهیت جرم؛ بـ عدم درک حرمت جرم؛ جـ شبهه در رشد و کمال عقل. به قرینه مواد 144 و 155 این قانون میتوان دریافت که مفاهیم «عدم درک ماهیت جرم» و «عدم درک حرمت جرم» در حقیقت ارتباط نزدیکی با مفاهیم «شبهه موضوعی» و «شبهه حکمی» در حقوق کیفری دارند. اما در عین قرابت معنایی این مفاهیم، مؤلفۀ «ادراک» یک وجه تمایز اساسی میان آنها محسوب میشود که متفاوت از «علم» در ماهیت تعریف شبهه حکمی و موضوعی است. در حقیقت، قانونگذار با بیان مقولۀ «درک» در این ماده سعی نموده تا مفهوم نوینی را به مبانی حقوق جزای اطفال و نوجوانان بیفزاید که البته به سبب ابهام و نقص نظری، موضوع مجادلهبرانگیزی است. ادراک، مفهوم انتزاعی و پیچیدهای در دانش عصبروانشناسی است که از مقولات شناختی مغز و وابسته به عملکرد ذهنی میباشد. پژوهش حاضر در تلاش است تا این مفهوم را در قرائت دانش نوین حقوق عصبشناختی تبیین نموده و شاخصهای احراز آن را مشخص نماید. یافتههای این پژوهش علاوه بر اینکه تا حد قابل توجهی خلأهای علمی را در این زمینه برطرف میسازد، دیدگاه و معیارهای مناسبی در رابطه با ادراک کودک معارض با قانون به دادرس ارائه میدهد.