شناسایی عوامل مؤثر بر مدیریت بحران و تاب‌آوری در جامعۀ مقصد گردشگری (مورد مطالعه: استان تهران)

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری دانشگاه علم و فرهنگ، تهران، ایران

2 دانشجوی دکتری دانشگاه علم و فرهنگ، تهران، ایران

3 دانشیار، دانشکدۀ گردشگری، دانشگاه علم و فرهنگ، تهران، ایران

doi
10.22034/jtd.2024.451649.2906
چکیده

بحران‌ها پدیده‌های ناگوار و پیش‌بینی‌ناپذیری هستند که می‌توانند جوامع را تحت تأثیر قرار دهند و آسیب‌های زیادی به آن‌ها بزنند. در این میان، تاب‌آوری به‌منزلۀ توانایی مقابله با بحران و بازگشت به شرایط عادی پس از آن، اهمیت فراوانی دارد. جامعۀ مقصد گردشگری، به‌عنوان یکی از ذی‌نفعان اصلی صنعت گردشگری، نقشی حیاتی در مدیریت بحران و تاب‌آوری ایفا می‌کند. این پژوهش به شناسایی عوامل مؤثر بر مدیریت بحران و تاب‌آوری در جامعۀ مقصد گردشگری می‌پردازد. روش پژوهش توصیفی ـ پیمایشی و از نظر هدف کاربردی است. گردآوری داده‌ها به‌صورت مطالعات اسنادی و مصاحبه با خبرگان دانشگاهی و کارشناسان صنعت گردشگری انجام شده است. داده‌های پژوهش با استفاده از روش مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی و نرم‌افزار اسمارت پی‌ال‌اس تجزیه و تحلیل شده و مدل پژوهش طراحی شده است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که همۀ ارتباط‌های مستقیم در مدل به‌جز عوامل زیست‌محیطی در آزمون فرضیه معنادار و پذیرفته‌ شده است؛ درصورتی‌که عوامل سیاسی از طریق متغیر میانجی (عوامل بهداشتی ـ درمانی) در متغیر مدیریت بحران و تاب‌آوری تأثیر غیرمستقیم می‌گذارد و آزمون فرضیه پذیرفته می‌شود. بیشترین ضریب مسیر مربوط به عوامل اقتصادی است و عوامل زیست‌محیطی و سیاسی تأثیر کمتری در متغیر اصلی مدل دارند.