تحلیل موانع فردی در تمایل شهروندان رشت به پیادهروی در سفرهای کاری روزانه
نویسندگان
1 دانشکده مهندسی عمران و محیط زیست، دانشگاه صنعتی امیرکبیر، تهران، ایران
2 دانشکده مهندسی عمران و محیط زیست، دانشگاه صنعتی امیرکبیر، تهران، ایران
doi
10.22060/ceej.2022.20832.7541چکیده
الگوی پیادهمدار، یک الگوی سفر جایگزین برای سفرهای روزانه است؛ به طوری که فرد در آن پیادهروی بیشتری انجام میدهد. از این رو، در راستای بررسی تمایل افراد به الگوی پیادهمدار، ضرورت دارد که اهمیت موانع پیادهروی فعلی شهروندان نیز بررسی شود. این مطالعه قصد دارد به بررسی نقش پنج مانع مرتبط با فرد در عدم تمایل به پیادهروی بیشتر در سفرهای کاری روزانه شهروندان بپردازد. موانع مرتبط با فرد مورد بررسی در این مطالعه شامل تنبلی/ میل به دیر بیدار شدن از خواب، مشکلات جسمی و حرکتی، علاقه نداشتن به پیادهروی بیشتر، مهم بودن آراستگی ظاهر شدن در محل کار و احساس خوب نداشتن از دیده شدن در خیابان میباشد. به همین منظور، از یک نمونه شامل 432 نفر از شاغلین ساکن در شهر رشت استفاده شده است. بر اساس اهداف این مطالعه، متغیرهای استخراج شده از مجموعه داده مورد مطالعه را میتوان در سه دسته ویژگیهای اقتصادی-اجتماعی، ویژگیهای سفر و ویژگیهای محیطی طبقهبندی کرد. در این مطالعه برای بررسی اهمیت موانع پیادهروی به ساخت پنج مدل لوجیت ترتیبی پرداخته شده که در مجموع 11 متغیر از ویژگیهای اقتصادی-اجتماعی، 6 متغیر از ویژگیهای سفر و 5 متغیر از ویژگیهای محیطی در این مدلها معنادار شدهاند. نتایج نشان میدهد که اولا تاثیر ویژگیهای اقتصادی-اجتماعی بر هر یک از موانع فردی مورد مطالعه متفاوت است و ثانیا، سهم این ویژگیها بر هر یک از پنج مانع تنبلی/ میل به دیر بیدار شدن از خواب، مشکلات جسمی و حرکتی، علاقه نداشتن به پیادهروی بیشتر، مهم بودن آراستگی ظاهر شدن در محل کار و احساس خوب نداشتن از دیده شدن در خیابان به ترتیب 41، 30، 13، 7 و 8 درصد است. همچنین، متغیر تجربه حداقل 5 دقیقه پیادهروی روزانه در سفرهای غیرشغلی از ویژگیهای اقتصادی-اجتماعی، متغیر کل مدت زمان سفر از ویژگیهای سفر و متغیر شاخص قابلیت پیادهروی از ویژگیهای محیطی حایز اهمیت هستند.