بررسی زمان شروع خوردگی سازههای بتن آرمه در فواصل مختلف از دریا
نویسندگان
1 دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران
2 دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران
3 دانشکده مهندسی عمران، واحد تهران شرق، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.22060/ceej.2022.20005.7312چکیده
یکی از آسیب هایی که در سازه های بتن آرمه به وجود می آید و باعث می شود که سازه مورد نظر عملکرد مورد انتظار را در هنگام وقوع زلزله محتمل نداشته باشد، خوردگی آرماتور می باشد. سازه های بتن آرمه نزدیک به ساحل، پل هایی که در معرض نمک یخ زدایی در فصل زمستان هستند، پایه های سازه های دریایی که تحت اثر جزر و مد هستند، از جمله مواردی است که خوردگی باعث آسیب در عملکرد مورد انتظار می شود. خوردگی بیشتر تحت دو عامل کلر (خوردگی حفرهای) و کربناسیون (خوردگی یکنواخت) رخ می دهد. بعد از عبور این یون ها از پوشش فیزیکی (کاور بتنی) و پوشش شیمیایی (لایه محافظ غیرفعال دور میلگرد) به سطح میلگرد رسیده و خوردگی آغاز میشود. در اثر خوردگی خصوصیات مکانیکی فولاد و بتن کاهش یافته و عملکرد لرزهای سازه را تحت تأثیر قرار می دهد. یکی از پارامترهای مهم در بررسی آثار خوردگی بر عملکرد لرزه ای در طول عمر مفید سازه، زمان شروع خوردگی می باشد. بر اساس قانون فیک زمان شروع خوردگی تابعی از کلرید سطحی، ضریب انتشار کلرید در بتن، پوشش بتنی روی آرماتورها و کلرید بحرانی میباشد. در این تحقیق خوردگی ناشی از کلر در نظر گرفته شده است. زمان شروع خوردگی در دو حالت غیراحتمالاتی و احتمالاتی مونت کارلو (با در نظر گرفتن عدم قطعیتها در پارامترهای تأثیرگذار بر پیشبینی زمان شروع خوردگی) تعیین میشود. در پایان با مقایسه این دو حالت با یکدیگر میزان تأثیر عدم قطعیتها در احتمال زمان شروع خوردگی نشان داده شده است. همچنین میزان اثر فاصله از دریا و نسبت آب به سیمانهای متفاوت نیز در نظر گرفته شده است.