ارزیابی مقاومت فشاری و نفوذپذیری بتن مسلح به گرافناکساید با به به کارگیری نتایج حاصل از روش "محفظه استوانهای"
نویسندگان
1 دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه بینالمللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایران
2 دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه بینالمللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایران
doi
10.22060/ceej.2023.18722.6941چکیده
نفوذپذیری را می توان از مؤثرترین عوامل کنترل کننده مقاومت و دوام بتن دانست. نفوذپذیری آب در مواد سیمانی تحت تأثیر عوامل داخلی شامل نوع شبکه بندی متخلخل مواد سیمانی و عوامل خارجی از جمله فشار اعمالی است. در پژوهش حاضر تأثیر گرافن اکساید بر میزان جذب آب اولیه و ثانویه ملات سیمان، اثر اعمال فشار هیدرواستاتیکی بر نفوذپذیری بتن مسلح به گرافن اکساید (GO) در دو جهت بتن ریزی و عمود بر آن با به کارگیری روش "محفظه استوانه ای" و همچنین تأثیر این نانو ذرات بر مقاومت فشاری و ناهمسانگردی مقاومت نمونه های بتنی بررسی شده است. یکی از دلایل مهم عدم استفاده از گرافن در کامپوزیت های سیمانی، آبگریز بودن آن بوده که باعث توزیع نامناسب گرافن در ساختار می گردد. خواص آبگریزی گرافن به واسطه پروسه عامل دار کردن شیمیایی و یا پوشش فیزیکی می تواند به خواص آبدوستی تبدیل شود. نتایج نشان می دهد که افزودن مقدار کمی گرافن اکساید می تواند باعث کاهش در جذب آب موئینه ملات سیمان و همچنین کاهش در میزان نفوذپذیری بتن در دو جهت بتن ریزی و عمود بر آن شود. در واقع با افزودن این نانو ذرات می توان مشخصه های انتقال آب در بتن و متعاقب آن دوام بتن را بهبود بخشید. همچنین نتایج مقاومت فشاری بتن حاکی از آن است که استفاده از این ذرات در مخلوط بتن می تواند باعث افزایش در مقاومت فشاری و کاهش ناهمسانگردی در مقاومت نسبت به نمونه کنترل شود. این موضوع را می توان به دلیل جهت گیری تصادفی ورقهای گرافن اکساید در حجم بتن دانست.
