فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

عوامل آسیب‌زا با نفوذ به داخل بتن باعث کاهش دوام آن می‌شوند. بنابراین آگاهی از میزان نفوذپذیری بتن دارای اهمیت می‌باشد. امروزه مواد افزودنی کاهنده نفوذ بتن به طور گسترده در ساخت انواع سازه‌های بتنی مانند مخازن ذخیره آب استفاده می‌شوند. در این تحقیق، به تأثیر عواملی چون مقدار سیمان، نسبت آب به سیمان، اثر مواد کاهنده نفوذ، سن بتن و همچنین ارتباط مقاومت سطحی و فشاری بتن با نفوذ آب سطحی به داخل بتن پرداخته شده است. نمونه‌های مکعبی بتنی با رده‌های مقاومتی ۲۵، ۳۰، ۳۵ و ۴۰ مگاپاسکال و سنین 7، 28 و 90 روزه تهیه شده‌اند. در نمونه‌ها، کاهنده‌های نفوذ مانند واترپروف، میکروسیلیس و مزوکریت استفاده شده است. با به کارگیری روش­ های پیچش، محفظه استوانه‎ ای و جک بتن‌شکن اقدام به بررسی مقاومت سطحی، نفوذپذیری و مقاومت فشاری نمونه‌های بتنی شده و ارتباط آن‎ها با هم بررسی گردید. همچنین درصد حجمی منافذ نفوذپذیر مطابق با استاندارد ASTM C642-06 اندازه‎گیری و از آن به عنوان معیاری برای سنجش نفوذپذیری استفاده شده است. نتایج نشان می‌دهد که بیشترین کاهش نفوذ به ترتیب در نمونه‌های بتنی حاوی واترپروف، میکروسیلیس، مزوکریت و بدون افزودنی بوده و مقدار آن از 5 تا 20 میلی‌لیتر متغیر است. با کاهش نفوذپذیری، مقاومت سطحی از 6 تا 15 مگاپاسکال و مقاومت فشاری بتن‌ها از 15 تا 55 مگاپاسکال افزایش یافته است. همچنین می‌توان با استفاده از معادله‌های رگرسیونی ارائه شده و به کارگیری هر یک از مؤلفه‌های مقاومت فشاری و سطحی نمونه‌های بتنی، حجم آب نفوذی به درون نمونه‎ های بتنی را با دقت مناسبی پیش ‎بینی نمود.