شناسایی ‌مؤلفه‌های قابل آموزش به کودکان از خلال گردشگری کودک

نویسندگان

1 دانشیار، گروه سیاست‌گذاری اجتماعی، دانشکدۀ علوم اجتماعی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.

2 دانشجوی دکتری سیاست‌گذاری اجتماعی، دانشکدۀ علوم اجتماعی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.

doi
10.22034/jtd.2024.413896.2817
چکیده

گفتمان گردشگری، به‌مثابۀ حق، موجبات شکل‌گیری انواع متفاوتی از گردشگری را فراهم کرده است که گردشگری کودک یکی از آن‌ها است. در این‌گونه گردشگری تلاش می‌شود، با توجه به نیاز‌ها و ملاحظات خاص سفر برای کودکان، آنان را از این حق مسلّم بهره‌مند ساخت. یکی از نکات ارزنده در انواع گردشگری ازجمله گردشگری کودک همسویی یادگیری با تفریح است. شناخت مؤلفه‌های قابل آموزش به کودکان از خلال گردشگری به مربیان و راهنمایان گردشگری کودک دید روشن‌تر و نقشۀ راه شفاف‌تری از عملکرد مطلوب خودشان ارائه می‌دهد، علاوه‌بر آنکه آشنایی با این مؤلفه‌ها و به‌کارگیری آن‌ها باب نوینی از آموزش مرتبط با کودکان را (آموزش در خلال گردشگری) می‌گشاید. با توجه به اهمیت شناخت ‌مؤلفه‌های قابل آموزش به کودکان از خلال گردشگری کودک، در پژوهش پیش‌رو تلاش شده است به واکاوی و مطالعۀ آن‌ها از دیدگاه متخصصان حوزۀ گردشگری، آموزگاران دورۀ ابتدایی و روان‌شناسان و درمانگران کودک پرداخته شود. مطالعۀ پیش‌رو به روش کیفی و با اتکا به ابزار مصاحبۀ نیمه‌ساختاریافته صورت گرفته است. نتایج پژوهش گویای آن است که ‌مؤلفه‌های قابل آموزش به کودکان را می‌توان در قالب مباحث متعددی ازجمله مباحث روان‌شناختی، پایداری زیست‌محیطی، عبادی و اعتقادی سامان‌دهی کرد. مباحث متعددی از خلال گردشگری کودک به آنان قابل آموزش است. بر مبنای ادعای شماری از مشارکت‌کنندگان، یادگیری فعال در قالب می‌تواند ماندگاری اطلاعات را در حافظۀ کودکان افزایش دهد و شیوۀ نوینی از یادگیری را ارائه دهد.