ارزیابی قدرت و جایگاه سازمان مدیریت گردشگری کلان‌شهر تهران از منظر مدیریتی

نویسندگان

1 گروه جغرافیا و برنامه‌ریزی روستایی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران

2 گروه جغرافیا و برنامه‌ریزی روستایی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران

3 گروه جغرافیا و برنامه‌ریزی روستایی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران

4 گروه جغرافیا و برنامه‌ریزی روستایی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران

doi
10.22034/jtd.2024.446367.2896
چکیده

امروزه تمامی مقصدهای گردشگری برای جذب گردشگر رقابت ‌می‌کنند. سازمان مدیریت گردشگری به کمک این مقصدها می‌آید تا ظرفیت‌های جذب گردشگر را با ارتقای برنامه‌ریزی هماهنگ و مدبرانۀ عناصر تشکیل‌دهندۀ مقصد توسعه دهد. کلان‌شهر تهران، بزرگ‌ترین مقصد گردشگری ایران، فاقد سازمان گردشگری است. ازاین‌رو، این پژوهش به دنبال ارزیابی قدرت و جایگاه سازمان مدیریت گردشگری کلان‌شهر تهران در بهبود عوامل مدیریتی است. روش پژوهش از نوع کمّی است و ابزار گردآوری داده و اطلاعات پرسش‌نامه است. برای نمونه‌گیری از روش نمونه‌گیری در دسترس استفاده ‌شده و نمونه شامل 21 نفر از خبرگان (دانشگاهیان، مدیران و کارشناسان) مرتبط با مدیریت گردشگری است. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از تحلیل عاملی تأییدی با استفاده از نسخۀ 4 نرم‌افزار اسمارت‌پی‌ال‌اس استفاده شده است. نتایج نشان می‌دهد که بین عناصر مدیریت مقصد گردشگری و توسعۀ گردشگری ارتباط معناداری وجود دارد؛ همچنین، چهار عامل اصلی سازمان‌دهی با بار عاملی 927/0، هدایت با 725/0، برنامه‌ریزی با 724/0 و کنترل با 485/0 به ترتیب بیشترین اثرگذاری را بر مدیریت مقاصد گردشگری دارند. این پژوهش، با سنجش عوامل کلیدی تأثیرگذار در موفقیت مدیریت مقاصد گردشگری، کمک نظری شایان توجهی به ادبیات مدیریت گردشگری می‌کند. علاوه‌بر این، این پژوهش راهبردهای عملی برای مناطق شهری دارد که می‌توان با تقویت نقش و جایگاه سازمان‌های توسعۀ گردشگری از طریق تفویض اختیارات بیشتر اجرایی کرد.