میزان دستیابی به مهارتهای نرم از طریق برنامه درسی دانشگاه فرهنگیان : مطالعه موردی: دانشگاه فرهنگیان -پردیس شهید هاشمینژاد مشهد
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد برنامهریزی درسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، ایران.
2 دانشیار گروه روشها و برنامههای درسی و آموزشی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، ایران
3 استاد گروه روشها و برنامههای درسی و آموزشی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، ایران
doi
10.48310/pma.2025.15579.4371چکیده
هدف مقاله حاضر، بررسی میزان دستیابی دانشجو معلمان به مهارتهای نرم از طریق برنامه درسی دانشگاه فرهنگیان و همچنین بررسی میزان اهمیت و ترتیب اولویت این مهارتها از نظر آنان بود که با استفاده از روش پژوهش پیمایشی انجام شد. بدین منظور، جامعه آماری که شامل کلیه دانشجومعلمان رشته آموزش ابتدائی ورودی سالهای 1400-1398 دانشگاه فرهنگیان مشهد به تعداد 237 نفر بودند، درنظر گرفته شد و با استفاده از فرمول کوکران تعداد 173 نفر به طور تصادفی به عنوان نمونه انتخاب شدند. پرسشنامه استاندارد سنجش مهارتهای نرم دانشجومعلمان (الحولی و الخیاط، 2020) به عنوان ابزار پژوهش مورد استفاده قرار گرفت و سپس یافتههای حاصل از تحلیل دادهها که با استفاده از آزمون t تک نمونهای تحلیل شد. نتایج نشان داد که از منظر دانشجومعلمان میزان مهارتهای نرم کسب شده آنان از طریق برنامه درسی دانشگاه در هر 5 مهارت نرم کم بوده است. با این وجود، از نظر آنان از میان این پنج کلان مهارت نرم به ترتیب از بیشترین به کمترین، مهارت حل مسئله (96/1)، مهارت شغلی (94/1)، مهارت اجتماعی (92/1)، مهارت تحصیلی (90/1) و مهارت خود مدیریتی (69/1) را از طریق برنامه درسی دانشگاه کسب کردهاند. بخش دیگری از نتایج پیرامون اهمیت و الویت مهارتهای نرم نیز نشان داد که از منظر دانشجومعلمان، هر پنچ مهارت نرم کلان از جمله مهارتهای نرم مهم و مورد نیاز در حرفه معلمی به حساب میآیند. در مجموع، میزان دستیابی محدود دانشجومعلمان به مهارتهای نرم از طریق برنامه درسی دانشگاه فرهنگیان نیاز به اقدام هدفمندتر پیرامون پرورش مهارتهای نرم را برجسته میسازد.