ثبت علایم و نشانه‌ها در گواهی‌های فوت صادر شده از بیمارستان‌های دانشگاه علوم پزشکی مازندران

نویسندگان

1 کارشناسی ارشد، مدیریت اطلاعات سلامت، معاونت درمان، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران

2 کارشناسی، مدیریت اطلاعات سلامت، معاونت درمان، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران

3 کارشناسی، پرستاری، مرکز آموزشی درمانی بوعلی سینا، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران

4 کارشناسی ارشد، مدیریت خدمات بهداشتی درمانی، معاونت درمان، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران

doi
چکیده

مقدمه: داده‌های گواهی فوت، اساس مطالعات اپیدمیولوژی می‌باشد. از آن‌جایی که ثبت عللی مانند علایم و نشانه‌ها فاقد ارزش اطلاعاتی است، پژوهش حاضر با هدف تعیین میزان ثبت علایم و نشانه‌ها در گواهی‌های فوت انجام شد.روش بررسی: این مطالعه از نوع توصیفی- مقطعی بود. کلیه پرونده‌های متوفیان که کد علت مرگ آن‌ها 99R-00R بود، در مطالعه مشارکت داده شد. داده‌ها در چک‌لیست وارد گردید و جهت محاسبه رابطه معنی‌داری، آزمون 2c مورد استفاده قرار گرفت.یافته‌ها: در 3/11 درصد از گواهی‌های فوت، علایم و نشانه‌ها به عنوان علت مرگ گزارش شده بود. بیمارستان‌های خصوصی بیشترین میزان (7/33 درصد) ثبت علایم و نشانه‌ها را نسبت به سایر بیمارستان‌ها داشتند. در بین گروه‌های سنی، ثبت علایم و نشانه‌ها در افراد بالای 60 سال، 51 درصد و بیشتر از گروه‌های سنی دیگر بود. هرچه مدت اقامت بیمار در بیمارستان کمتر بود، میزان ثبت علایم و نشانه‌ها به عنوان علت زمینه‌ای مرگ بیشتر شده بود. بیشترین علایم و نشانه ثبت شده (9/50 درصد)، حالات بد تعریف شده (99R-95R) گزارش گردید.نتیجه‌گیری: ثبت علایم و نشانه‌ها هنوز هم به عنوان علت اصلی فوت ثبت می‌شود. به منظور بهبود داده‌های مندرج در پرونده، باید برنامه‌ریزی لازم صورت گیرد.