ارائهٔ الگوی مدیریت بحران سازمانی در صنعت گردشگری ایران (با تأکید بر مسئولیت اجتماعی شرکتی CSR)

نویسندگان

1 دانشیار، گروه مدیریت، دانشگاه یزد، یزد، ایران

2 دانشیار، دانشکدهٔ علوم انسانی، دانشگاه علم و هنر، یزد، ایران.

3 دانشیار، دانشکدهٔ علوم انسانی، دانشگاه علم و هنر، یزد، ایران.

4 دانشجوی دکتری گردشگری، گروه گردشگری، دانشکدهٔ علوم انسانی، دانشگاه علم و هنر، یزد، ایران

doi
10.22034/jtd.2024.410888.2812
چکیده

زمینه و هدف: بررسی بهترین روش‌ها برای زنده ماندن در بحران، به‌گونه‌ای که کمترین ضرر را در صنعت گردشگری داشته باشد، امری مسلم است و قرار گرفتن کشور ایران در منطقهٔ بحران‌خیز خاورمیانه ضرورت ارائهٔ الگوی مدیریت بحران را دو‌چندان می‌کند. به‌منظور یافتن راهکاری مناسب در پذیرفتن بحران و ارائهٔ اقدامات کاربردی، عامل مسئولیت اجتماعی شرکتی بررسی شد. روش: پژوهش حاضر از نوع کاربردی و با رویکرد تحلیل محتوا است و جمع‌آوری داده‌ها از مطالعهٔ ادبیات تحقیق و مصاحبهٔ عمیق با خبرگان انجام شد. نمونه‌گیری به روش هدفمند تا رسیدن به اشباع نظری ادامه یافت و با استفاده از نرم‌افزار اطلس و غور در روابط مضامین نتایج به‌ دست آمد. یافته‌ها: شاخص‌های مدیریت منابع انسانی، مدیریت درآمد، ارتباطات بحران، رویکردهای جایگزین ارائهٔ خدمات و مشروعیت اجتماعی، که برگرفته از پذیرفتن شیوه‌های راهبردی مسئولیت اجتماعی است، نشان از اثربخشی بالای این عوامل در بحران‌های گردشگری دارد. بحث: تشکیل گروه مدیریت بحران، تعیین بازار هدف، انطباق بازار و شبیه‌سازی محصولات و خدمات، اعتمادسازی در گردشگری ایران بررسی شد. نتیجه‌گیری: مسئولیت اجتماعی شرکتی با شاخص‌های کلیدی و نمونه‌هایی از شاخص‌های فرعی به‌ترتیب ارائه می‌شود: در شاخص کلیدی مدیریت منابع انسانی، تمایل به بهتر شدن کارها و بهبود رقابت‌پذیری؛ در شاخص مدیریت درآمد، بهبود بهره‌وری و بهینه‌سازی قیمت؛ در شاخص ارتباطات بحران، تأثیر‌گذاری در اخلاق حرفه‌ای و کاهش آثار منفی در ذی‌نفعان؛ در شاخص رویکردهای جایگزین ارائه خدمات، انعطاف‌پذیری و بهینه‌سازی محصول و، در شاخص مشروعیت اجتماعی، ارزش مشترک و حفظ محیط زیست را ارائه می‌دهد.