تدوین مدل پارادایمیک توسعهٔ پایدار گردشگری جمهوری اسلامی ایران
نویسندگان
1 استاد مدیریت گردشگری، دانشکدهٔ مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران.
2 استادیار گروه مدیریت بازرگانی، دانشکدهٔ مدیریت، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
doi
10.22034/jtd.2023.366264.2680چکیده
در بسیاری از کشورها، گردشگری راه اصلی و چهبسا تنها راه توسعه است. بنابراین، باید مطمئن بود گردشگری به شیوهای توسعه یابد که سهم آن در توسعهٔ پایدار مقصد بهینه باشد. هدف پژوهش حاضر تدوین مدل بومیسازیشده بهمنظور توسعهٔ پایدار گردشگری برای جمهوری اسلامی ایران است. روش پژوهش تحلیل دادهبنیاد است و جامعهٔ آماری این پژوهش متشکل از خبرگان صنعت گردشگری است که به روش گلولهبرفی انتخاب شده و مورد مصاحبهٔ نیمهساختاریافته قرار گرفتهاند. دستاورد اصلی این پژوهش ارائهٔ مدلی همپیوند و شبکهای برای توسعهٔ پایدار گردشگری شامل عوامل سببی (نگرانیهای زیستمحیطی ایران، اهمیت تأثیرات گردشگری و بُعد ژئوپولیتیک ایران)، عوامل محوری (پایداری منابع گردشگری، آیندهنگری در حفظ منابع گردشگری و عدالت و برابری در استفاده از منابع گردشگری)، عوامل زمینهای (مشارکت و انسجام ذینفعان گردشگری، فرهنگسازی با توجه به گردشگری و آموزش و پژوهش گردشگری)، عوامل ساختاری (حس مکان گردشگری، مدیریت مالی گردشگری، ایمنی و امنیت در گردشگری، علم و فنّاوریهای نوین گردشگری و حکمروایی خوب در گردشگری)، عوامل مدیریتی (خطمشیگذاری و برنامهریزی گردشگری، بازاریابی گردشگری، مدیریت منابع زیستمحیطی کشور، مدیریت منابع گردشگری، مدیریت کیفیت جامع گردشگری و ارزیابی و نظارت پایداری گردشگری) و عوامل پیامدی (غنای فرهنگی کشور، حفاظت از منابع گردشگری، رضایت گردشگران و رفاه و کیفیت زندگی) است.
