استفاده بهینه میکروسیلیس در کاهش خوردگی آرماتور در سازه‌های بتنی دریایی (مطالعه موردی اسکله P1 بندر امام خمینی)

نویسندگان

1 دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکزی، تهران، ایران

2 دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکزی، تهران، ایران

3 دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکزی، تهران، ایران

4 دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکزی، تهران، ایران

doi
10.22060/ceej.2022.18954.7008
چکیده

سازه‌های دریایی با توجه به موقعیت خاص جغرافیایی و سهم مهمی که در اقتصاد کشور دارند جزء سازه‌های زیربنایی به شمار می‌روند، که تعمیر و مرمت این سازه‌ها در برابر خوردگی به منظور افزایش دوام و عمر بهره‌برداری از موضوعات اساسی به حساب می‌آید. مهم‌ترین خسارت به سازه‌های بتنی دریایی در منطقه جزر و مد و در اثر خوردگی آرماتورها در بتن می‌باشد. این شرایط عمر مفید سازه‌های بتنی را کاهش می‌دهد. یکی از روش‌های موثر برای جلوگیری از خوردگی آرماتور و کاهش نفوذ یون‌های کلر در سازه‌های بتنی در محیط‌های دریایی، بهبود کیفیت و خواص مکانیکی بتن با استفاده از میکروسیلیس می‌باشد، اگرچه تاکنون مطالعات گوناگونی در مورد این موضوع انجام گرفته است ولی این مقاله در نظر دارد، استفاده بهینه میکروسیلیس در کاهش خوردگی آرماتور در سازه‌های بتنی دریایی را بر روی خواص بتن سخت شده در 18 ماه و طی زمان‌های مختلف بررسی نماید. در نمونه‌های آزمایشگاهی با نسبت آب به سیمان 34% و 40% و فوق روان کننده محدوده 3% تا 6% و میکروسیلیس با درصدهای 7، 10 و 13 ساخته شده و پس از قرارگیری در معرض شرایط تهاجمی، آزمایش سرعت خوردگی، اندازه‌گیری شده است. نتایج حاصله مبین آن است که، اثر مخلوط بتن حاوی 10% میکروسیلیس با نسبت آب به سیمان 34% دوام آرماتور در برابر خوردگی و عمر مفید سازه‌های دریایی را افزایش می‌دهد.