ارزیابی میدانی زمان تناوب اصلی ساختمانهای بتنمسلح آسیبدیده و بهسازیشده: مطالعه موردی زلزله سرپلذهاب
نویسندگان
1 مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی، تهران، ایران
2 مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی، تهران، ایران
3 دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه تهران، تهران، ایران
4 دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه تهران، تهران، ایران
5 دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه تهران، تهران، ایران
6 دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه تهران، تهران، ایران
7 دانشگاه علم و فرهنگ، تهران، ایران
8 دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه تهران، تهران، ایران
9 دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه تهران، تهران، ایران
10 دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22060/ceej.2022.19174.7101چکیده
زمان تناوب اصلی ساختمان یکی از مولفههای کلیدی در تعیین رفتار سازه به هنگام وقوع ارتعاشاتی مانند زلزله و همچنین تعیین برش پایه سازه به هنگام طراحی سازه جدید یا تعیین تغییر مکان هدف در زمان ارزیابی سازه موجود است. بنابراین ارائه برآوردی مناسب از زمان تناوب اصلی ساختمان میتواند تاثیری چشمگیر در نتایج طراحی یا ارزیابی سازه داشته باشد. به همین دلیل پس از زلزله آبان ماه سال 1396 شهر سرپل ذهاب با هدف تعیین زمان تناوب اصلی آزمایش ارتعاشات محیطی بر روی 22 ساختمان بتن مسلح (12 ساختمان آسیب دیده و 10 ساختمان بهسازی شده) انجام گرفت. زمانهای تناوب اصلی به دست آمده با نتایج پیشنهادی حاصل از روابط تجربی آییننامههای طراحی ساختمانها در برابر زلزله (استاندارد 2800) ویرایشهای اول و چهارم و دستورالعمل بهسازی لرزهای ساختمانهای موجود (نشریه 360) مقایسه شد. نتایج به دست آمده برای ساختمانهای آسیب دیده بتن مسلح با سیستم باربر جانبی قاب خمشی نشان از تفاوت قابل ملاحظه بین دوره تناوب حاصل از آزمایشات و روابط تجربی داشت به گونهای که در ساختمانی با سطح آسیب 4، دوره تناوب حاصل از ارتعاشات محیطی 2/32 برابر نتایج حاصل از روابط تجربی شد. همچنین در ساختمانهای بتن مسلح بهسازی شده نتایج حاکی از تقریبی دست بالا تا 1/7 برابر توسط روابط تجربی آییننامهها بود. به همین دلیل با برازش خطوطی بر نتایج به دست آمده، روابط تجربی مناسبی برای تعیین زمان تناوب ساختمانهای بتن مسلح آسیب دیده با سیستم باربر جانبی قاب خمشی و ساختمانهای بتن مسلح بهسازی شده (یا در حال طراحی) با دیوار برشی پیشنهاد گردید.
