تبیین روند توسعهٔ اقامتگاه‌های بوم‌گردی در ایران با استفاده از تحلیل محتوا

نویسندگان

1 استاد گروه جغرافیای انسانی (روستایی)، دانشکدهٔ جغرافیا، دانشگاه تهران، ایران.

2 دکتری مدیریت گردشگری، دانشگاه علم و فرهنگ، تهران، ایران

3 استاد گروه مدیریت دولتی، دانشکدهٔ مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران.

doi
10.22034/jtd.2022.212121.1912
چکیده

بیان مسئله: زیرساخت‌های اقامتی گردشگری به‌منزلهٔ یکی از اصلی‌ترین بخش‌های این صنعت موجب رونق آن می‌شوند. لذا، توسعهٔ اقامتگاه‌های بوم‌گردی در ایران در پاسخ به افزایش تقاضا در حوزهٔ اکوتوریسم و طبیعت‌گردی قابل‌تأمل است و بررسی روند توسعه امری است که، ضمن نمایش ضعف‌ها و قوت‌ها به مدیران، برنامه‌ریزان و فعالان بوم‌گردی، برای ترسیم مسیری با حداقل آسیب به جامعهٔ محلی ضروری می‌نماید. با وجود این، تاکنون، هیچ پژوهشی به بررسی روند توسعهٔ اقامتگاه‌های بوم‌گردی در ایران و طی سالیان اخیر نپرداخته است.هدف: پژوهش حاضر، با هدف تبیین روند توسعهٔ اقامتگاه‌های بوم‌گردی در ایران، به کشف حقایق در زمینهٔ تحقیق و توضیح روند توسعهٔ محقق‌شده در سالیان اخیر و بحث و بررسی آن می‌پردازد.روش تحقیق: این پژوهش با روش کیفی موردکاوی و تحلیل محتوا، رویکرد تفسیری و استراتژی استقرایی و به‌وسیلهٔ ابزار مصاحبهٔ نیمه‌ساختاریافته فردی و بحث گروهی انجام شده است و داده‌های تحقیق طی دو مرحلهٔ کدگذاری مقوله‌های مستخرج از متن مصاحبه‌ها و طبقه‌بندی مفاهیم براساس مقولات کشف‌شده به هستهٔ اصلی و معنا رسیده و یافته‌ها تحلیل و تفسیر شده‌اند.نتیجه‌گیری: نتایج پژوهش نشان می‌دهد که توسعهٔ اقامتگاه‌های بوم‌گردی از جامعهٔ محلی و در پاسخ به تقاضای بازار گردشگری نشئت گرفته است. لذا، شروع توسعه کاملاً خودجوش و توأمان با مشکلات عدیده‌ای بوده است و به‌تدریج دستگاه‌های دولتی، مدیریتی و قانون‌گذار با جامعهٔ محلی و صاحبان اقامتگاه‌های بوم‌گردی همراه شدند. ازاین‌رو، روند توسعهٔ اقامتگاه‌های بوم‌گردی در ایران خرد به کلان بوده است.