شاخصهای محیط انسان ساخت و تاثیرات آن بر آلودگی هوا (مطالعه موردی: محدوده پیرامونی چهارده ایستگاه سنجش کیفیت هوا در شهر تهران )
نویسندگان
1 دانشگاه آزاد اسلامی
2 دانشگاه آزاد اسلامی
doi
10.22059/jfaup.2015.56371چکیده
برنامه ریزی و در پی آن طراحی مشخصههای محیط انسان ساخت، میتواند بر نحوه ی زندگی در شهرها و سلامت عمومی شهروندان مؤثر باشد، چگونگی جریانهای حرکتی و حملونقل شهری، مصادیقی تاملبرانگیز از این تاثیرگذاری هستند. براین اساس، هدف اصلی این مطالعه، تحلیل اثرات سنجههای محیط انسانساخت بر کیفیت هوای شهری است. در این رابطه، شاخصهای محیط انسانساخت در زمینه کاهش اتکا به حمل و نقل موتوری و ارتقای پیاده مداری، کاهش جزایرگرایی و افزایش ریههای تنفسی شهر از متون نظری استخراج و در محیط نرمافزار Arc Map مورد تحلیل قرار گرفت. در ادامه ارتباط شاخص های مذکور و میانگین غلظت سالیانه آلایندههای O 3 ، NO ، NO 2 ، CO و PM 10 در سال 1389 بررسی گردید. براساس نتایج پژوهش، شاخصهای محیط انسانساخت با غلظت آلایندههای هوا دارای همبستگی هستند. براساس تحلیل فضایی مرکز-پیرامون غلظت آلایندهها، غلظت آلایندهها در نواحی مرکزی و غیرمرکزی شهر متفاوت است. این ارتباط در زمینه دو آلاینده O 3 و PM 10 به خوبی مشخص است، به طوری که با فاصله از مرکز شهر، آلایندهی ثانویه O 3 افزایش یافته و آلایندهی اولیه PM 10 کاهش مییابند. همچنین تحلیل فضایی شاخصهای محیط انسان ساخت نشان داد که با فاصله از مرکز شهر شاخصهای تراکم جمعیتی، تراکم تقاطعها، تراکم واحدهای خردهفروشی و مساحت فضاهای باز شهری کاهش مییابد.