پوشش‌های سبک برای حیاط مرکزی ابنیه‌ی تاریخی ایران؛ نقد وضع موجود و ارائه‌ی الگوهای پیشنهادی

نویسندگان

1 دانشگاه آزاد اسلامی

doi
10.22059/jfaup.2014.55400
چکیده

حیاط مرکزی بسیاری از ابنیه­ی تاریخی کشورمان در حال حاضر به­دلیل اعطای عملکردهای نوین و یا گسترش فضاهای جمعی در حیاط نمونه ­ های باززنده­سازی شده، با سقف ­ هایی سبک پوشیده شده­اند که اغلب دارای جزییاتی ضعیف، اجرایی نامناسب و منظری نازیبا هستند و به دلیل عدم امکان برچیده ­ شدن آسان و سریع، جایگاه و مفهوم معماری درونگرا با حیاط ­ های باز مرکزی را از بین برده ­ اند. این مقاله در ابتدا به­شکلی اجمالی سابقه­ی پوشش ­ های سبک در فضاهای باز و حیاط ­ های مرکزی بناهای کشورمان را معرفی می ­ کند. سپس به بررسی، آسیب ­ شناسی و تحلیل چند نمونه­ی داخلی و پس از آن به معرفی و بررسی چند نمونه­ی موفق بین ­ المللی می پردازد. سپس از بین تجارب بررسی شده جنبه ­ های هماهنگ با خصوصیات کالبدی و فرمی ابنیه­ی تاریخی ما با اضافه نمودن پارامترهایی تکمیل و به نمونه ­ هایی گسترده و متنوع­تر تعمیم داده می ­ شوند. این نمونه ­ ها به­صورت الگوهای طراحی پوشش ­ های سبک برای حیاط مرکزی ابنیه­ی تاریخی ایران در جداول تحلیلی ارائه می ­ شوند. این الگو­ها توسط تصاویری که معرف طرح کلی ساختاری و هندسی این پوشش­ها می­باشند در جداول آمده­اند. پیشنهاداتی که از تحلیل و بررسی نمونه ­ های داخلی به­دست می­آیند به الگوهای قابل برپایی و برچیدن پرداخته و پیشنهادات دیگر، الگوهای پوشش ­ های تغییرپذیر را معرفی می کنند.