عوامل بازدارندۀ توسعۀ طبیعت‏‌گردی در آبشار آب سفید الیگودرز

نویسندگان

1 دانشیار گروه اقتصاد کشاورزی و توسعۀ روستایی، دانشکدۀ کشاورزی، دانشگاه لرستان، خرم‌آباد، ایران.

2 دانش ‏آموختۀ کارشناسی ارشد توسعۀ روستایی، گروه اقتصاد کشاورزی و توسعۀ روستایی، دانشکدۀ کشاورزی، دانشگاه لرستان، خرم‌آباد، ایران

3 دانشیار گروه اقتصاد کشاورزی و توسعۀ روستایی، دانشکدۀ کشاورزی، دانشگاه لرستان، خرم‌آباد، ایران.

doi
10.22034/jtd.2021.300555.2422
چکیده

توسعۀ طبیعت‏‌گردی صرفاً به‏‌دلیل وجود زیبایی و جذابیت مناطق اکوتوریستی رخ نخواهد داد. این امر پس از قابلیت طبیعی هر منطقه، نیازمند پیدایش و وجود عوامل گوناگونی مانند زیرساخت‌‏های رفاهی، راه دسترسی، امنیت گردشگران، بازاریابی و تبلیغات و مواردی از این قبیل است؛ به‌طوری‌که ممکن است نبود یا حتی کمبود برخی از این موارد به‌منزلۀ عوامل بازدارندۀ توسعۀ طبیعت‏‌گردی در هر منطقه اکوتوریستی به‌شمار آید. پژوهش حاضر با هدف شناسایی عوامل بازدارندۀ توسعۀ طبیعت‏‌گردی در آبشار آب سفید الیگودرز انجام شد. برای شناسایی عوامل بازدارنده، بیست مصاحبۀ نیمه‌‏ساختاریافته با صاحب‌‏نظران استانی انجام شد. تحلیل داده‏‌های گردآوری‌شده از مصاحبه‏‌ها، به شناسایی 34 مفهوم، در قالب 6 دستۀ کلان موانع منجر شد. سپس از روش دلفی ـ فازی دومرحله‌ای برای دستیابی به توافق گروهی بین صاحب‏‌نظران و رتبه‌‏بندی عوامل بازدارنده استفاده شد. طبق نتایج، عوامل بازدارندۀ توسعۀ طبیعت‏‌گردی در آبشار آب سفید الیگودرز به‌ترتیب عبارت بودند از: موانع فرهنگی و اجتماعی با میانگین 829/0، معرفی ضعیف منطقه با میانگین کل فازی‏زدایی 811/0، موانع سرمایه‏‌گذاری و برنامه‏‌ریزی مالی با میانگین کل فازی‏‌زدایی 803/0، موانع زیربنایی و زیرساختی با میانگین کل فازی‏‌زدایی 779/0، موانع امنیتی با میانگین کل فازی‏‌زدایی 767/0 و مشکلات دسترسی و اطلاعاتی با میانگین کل فازی‏‌زدایی 648/0. ازاین‌رو پیشنهاد کلی این تحقیق، برنامه‏‌ریزی دقیق، جذب حمایت‏‌های مالی و تلاش سازمان‌های تصمیم‏‌گیرندۀ مدیریت طبیعت‏‌گردی شهرستان الیگودرز و استان لرستان برای رفع و کاهش موانع یادشده ازطریق پیشنهادهای اجرایی ارائه‌شده در این پژوهش است.