عوامل بازدارندۀ توسعۀ طبیعتگردی در آبشار آب سفید الیگودرز
نویسندگان
1 دانشیار گروه اقتصاد کشاورزی و توسعۀ روستایی، دانشکدۀ کشاورزی، دانشگاه لرستان، خرمآباد، ایران.
2 دانش آموختۀ کارشناسی ارشد توسعۀ روستایی، گروه اقتصاد کشاورزی و توسعۀ روستایی، دانشکدۀ کشاورزی، دانشگاه لرستان، خرمآباد، ایران
3 دانشیار گروه اقتصاد کشاورزی و توسعۀ روستایی، دانشکدۀ کشاورزی، دانشگاه لرستان، خرمآباد، ایران.
doi
10.22034/jtd.2021.300555.2422چکیده
توسعۀ طبیعتگردی صرفاً بهدلیل وجود زیبایی و جذابیت مناطق اکوتوریستی رخ نخواهد داد. این امر پس از قابلیت طبیعی هر منطقه، نیازمند پیدایش و وجود عوامل گوناگونی مانند زیرساختهای رفاهی، راه دسترسی، امنیت گردشگران، بازاریابی و تبلیغات و مواردی از این قبیل است؛ بهطوریکه ممکن است نبود یا حتی کمبود برخی از این موارد بهمنزلۀ عوامل بازدارندۀ توسعۀ طبیعتگردی در هر منطقه اکوتوریستی بهشمار آید. پژوهش حاضر با هدف شناسایی عوامل بازدارندۀ توسعۀ طبیعتگردی در آبشار آب سفید الیگودرز انجام شد. برای شناسایی عوامل بازدارنده، بیست مصاحبۀ نیمهساختاریافته با صاحبنظران استانی انجام شد. تحلیل دادههای گردآوریشده از مصاحبهها، به شناسایی 34 مفهوم، در قالب 6 دستۀ کلان موانع منجر شد. سپس از روش دلفی ـ فازی دومرحلهای برای دستیابی به توافق گروهی بین صاحبنظران و رتبهبندی عوامل بازدارنده استفاده شد. طبق نتایج، عوامل بازدارندۀ توسعۀ طبیعتگردی در آبشار آب سفید الیگودرز بهترتیب عبارت بودند از: موانع فرهنگی و اجتماعی با میانگین 829/0، معرفی ضعیف منطقه با میانگین کل فازیزدایی 811/0، موانع سرمایهگذاری و برنامهریزی مالی با میانگین کل فازیزدایی 803/0، موانع زیربنایی و زیرساختی با میانگین کل فازیزدایی 779/0، موانع امنیتی با میانگین کل فازیزدایی 767/0 و مشکلات دسترسی و اطلاعاتی با میانگین کل فازیزدایی 648/0. ازاینرو پیشنهاد کلی این تحقیق، برنامهریزی دقیق، جذب حمایتهای مالی و تلاش سازمانهای تصمیمگیرندۀ مدیریت طبیعتگردی شهرستان الیگودرز و استان لرستان برای رفع و کاهش موانع یادشده ازطریق پیشنهادهای اجرایی ارائهشده در این پژوهش است.