بنیانهای فلسفی تقویت پایداری در گردشگری انبوه
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری گردشگری، گروه مدیریت جهانگردی، دانشکدۀ مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.
2 استادیار گروه مدیریت جهانگردی، دانشکدۀ مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.
3 استاد گروه مدیریت جهانگردی، دانشکدۀ مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.
4 استاد دانشکدۀ مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.
doi
10.22034/jtd.2021.302264.2436چکیده
حاکمیت منطق صفر و یکی دربرابر گردشگری انبوه و جایگزین، به نفی کامل یکی و تأیید کامل و شتابزدۀ دیگری انجامیده است. این نوع نگرش در عمل دو روی سکۀ سادهانگاری در تبیین و تجویز الگوی توسعۀ پایدار گردشگری را تشکیل میدهد. تلاش برای معرفی جلوههای پایداری در گردشگری انبوه در این پژوهش، بهنوعی دیدن نیمۀ پر لیوان است تا بهجای مهر بطلان زدن بر آن، با رویکردی واقعگرایانه جنبههای پایداری در گردشگری انبوه شکل و ترویج پیدا کند. پژوهش با رویکرد فراترکیب، روش تحلیل مضمون و با هدف شناسایی بنیانهای فلسفی در دو بخش چیستی و چرایی تقویت پایداری در گردشگری انبوه تدوین شد. در این پژوهش، 704 کد، 79 مضمون پایه و 37 مضمون سازماندهنده ذیل 8 مضمون فراگیر احصا و دستهبندی شدند. در ارتباط با چیستی گردشگری انبوه پایدار، پنج مضمون فراگیر انتزاع شدند که عبارتاند از: ۱. پایداری بهمنزلۀ یک پیوستار؛ ۲. پایداری بهمنزلۀ مفهومی فراگیر؛ ۳. ریشههای تئوریک شکلگیری گردشگری انبوه پایدار؛ ۴. ترجیحندادن الگوی توسعۀ بزرگ یا کوچکمقیاس گردشگری؛ ۵. همگرایی یا واگرایی گردشگری انبوه با جایگزین. دربارۀ چرایی گردشگری انبوه پایدار، سه مضمون فراگیر احصا شدند که عبارتاند از: ۱) رشد فزایندۀ گردشگری همزمان از دو بعد عرضه و تقاضا؛ ۲) دلایل توجه و تأمل مجدد به گردشگری انبوه؛ ۳) محدودیتهای الگوی گردشگری جایگزین. انتظار میرود تبیین بنمایههای پایداری در گردشگری انبوه نگرش محققان و برنامهریزان کشور را به رابطۀ پایداری با گردشگری انبوه تغییر دهد و ظرفیتهای پنهان آن را برای توسعۀ پایدار آشکار سازد.