نقش دولت در فرایند توسعه سالهای 1357- 1320
نویسندگان
doi
چکیده
مقال ة حاضر بر این فرض روش شناختی فردگرایانه _ یکی از فروض پایهای برنامهای برنامه پژوهشی اقتصاددانان نهادگرا _ استوار است که افراد دنبال حداکثر کردن منافع خود هستند , با ت أ کید بر این نکته , که افراد صرفاً بر اساس نفع طلبی ساد ة شخصی واکنش نشان نمیدهند، بلکه هنگام مواجه شدن با وقایع بر اساس آنچه که نفع خود میپندارند _ انتظارات، عقاید و باورهای خود _ عکسالعمل نشان خواهند داد، این باورها ابتدا در خانواده و سپس در مراکز آموزشی و در نهایت توسط نهادهای اجتماعی مختلف شکل میگیرد. بنابراین شکل و نوع رفتار دستگاه های حکومتی به عنوان تعدادی از نهادهای اجتماعی، موجب ب ه وجود آمدن انتظارات، عقاید و باورهای مختلف در کارآفرینان آن اجتماع خواهد شد، از این رو افراد و سازمانها بر اساس نوع رفتار حکومت ها و سایر نهادهای اجتماعی فعالیتهای متفاوتی را ارزشمند خواهند یافت و بر همین اساس بازارهای کار ا و یا غیرکارآ شکل خواهد گرفت. دولت در فرایند توسعه به عنوان یک عامل درونزا تلقی میشود. به همین دلیل ویژگیهای آن به عنوان یکی از عوامل توسعه در شکلگیری بازارهای کار ا یا غیرکار ا نقش بازی می کند. شواهد نشان میدهد که خصوصیات دولت ایران به عنوان یکی از عوامل بازدارند ة پیدایش بازارهای کارآمد از طریق افزایش هزینههای معاملاتی بوده است.