رقابتپذیری گردشگری شهرهای ایران در پرتو مدیریت مقصد
نویسندگان
1 استادیار گروه مدیریت جهانگردی، دانشکدۀ مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، تهران، ایران.
2 دکتری مدیریت دولتی، گروه مدیریت، مؤسسۀ عالی آموزش و پژوهش مدیریت و برنامهریزی، تهران، تهران، ایران.
3 دانشیار گروه مدیریت، مؤسسۀ عالی آموزش و پژوهش مدیریت و برنامهریزی، تهران، تهران، ایران
4 پژوهشگر گروه مدیریت، مؤسسۀ عالی آموزش و پژوهش مدیریت و برنامهریزی، تهران، تهران، ایران.
doi
10.22034/jtd.2021.274046.2278چکیده
یکی از اصلیترین شاخصهای سنجش توسعهٔ گردشگری شهرها رقابتپذیری آنها است که در توسعهٔ عمومی گردشگری کشور نیز نقش بسزایی ایفا میکند. هدف این پژوهش سنجش رقایتپذیری گردشگری شهرهای ایران با در نظر گرفتن مدیریت مقصد به منزلهٔ متغیر تعدیلگر است. در این پژوهش، با بهرهگیری از رویکردی پیشرونگر و مبتنی بر قابلیتهای شهرهای ایران برای توسعهٔ گردشگری، ابتدا مدل مفهومی اولیه مبتنی بر ادبیات تحقیق احصا شد و سپس پرسشنامهٔ تدوینشده با دیدگاههای خبرگان دانشگاهی بازنگری و اصلاح شد. سپس، این پرسشنامه به راهنمایان گردشگری مجرب داده شد تا مدل مفهومی با روش تحلیل مسیر مبتنی بر PLS از نظر کمّی آزموده شود. نتایج تحقیق نشان داد که رقابتپذیری گردشگری شهرهای ایران در هیچیک از شاخصهای تدوینشدهٔ رقابتپذیری مبتنی بر قابلیت ـ شامل استانداردهای گردشگری، ظرفیت رشد گردشگری، رقابتی بودن بنگاههای گردشگری و گردشگری آیندهنگر ـ در وضعیت مطلوبی قرار ندارد و نمرات کسبشده در تمامی شاخصها کمتر از میانگین یعنی عدد 3 است. همچنین، درخصوص رقابتپذیری گردشگری شهرهای ایران، نقش تعدیلگری مدیریت مقصد بر متغیر شرایط تقاضا تأیید شد، ولی درخصوص سایر متغیرها رد شد.
