ارزیابی رفتار سیستم شالودههای همجوار متکی بر ماسههای مقید شده با مسلح کننده ژئوسل: مطالعه آزمایشگاهی
نویسندگان
1 گروه عمران، واحد شهرکرد، دانشگاه آزاد اسالمی، شهرکرد، ایران
doi
10.22060/ceej.2021.19194.7102چکیده
تجربیات گذشته نشان میدهد که استفاده از مسلح کنندههای سلولی در ماسههای ضعیف تاثیر قابل ملاحظهای در فشار باربری و نشست شالودههای واقع بر این نوع بسترها دارد. با افزایش شدت بارها و ارتفاع سازههای در نزدیکی یکدیگر، ابعاد شالودهها افزایش یافته و فاصله میان آنها نزدیکتر میشود. قرار گرفتن شالودهها در مجاورت یکدیگر سبب ایجاد اثر متقابل آنها بر یکدیگر و در نتیجه تغییر مکانیسم گسیختگی، قابلیت باربری و نشستپذیری آنها میگردد. رفتار شالودههای همسایه واقع بر خاکهای ماسهای مسلح شده با مسلح کنندههای دو بعدی در ادبیات تخصصی همواره مطالعه شده است ولی این شرایط برای مسلح کنندههای سلولی کمتر مورد توجه بوده است. از این جهت، در این مطالعه تاثیر همجواری دو شالوده دایروی متقارن واقع بر ماسه نیمه متراکم تسلیح شده با ژئوسل مورد ارزیابی قرار گرفته است. با حفظ هندسه و موقعیت بهینه ثابت برای ژئوسل در خاک بستر، اثر تغییر فاصله بین شالودهها بر میزان باربری و نشست آنها مطالعه شده است. نتایج حاکی از آن است که وجود مسلح کننده سه بعدی در ترکیب با اثر همجواری شالودهها میتواند باربری را بیش از 300% و نشست را تا بیش از 60% نسبت به یک شالوده منفرد مشابه واقع بر بستر غیرمسلح بهبود دهد. حداکثر باربری در حالتی به دست آمد که دو شالوده کاملا در مجاورت یکدیگر واقع شده باشند. زمانی که فاصله بین شالودهها از سه برابر قطر شالوده بیشتر میشود اثر همجواری کاهش قابل توجهی داشته و هر کدام از شالودهها تقریبا رفتاری مشابه یک شالوده منفرد را خواهند داشت.
