توسعهٔ گردشگری موسیقی در ایران: تحلیلی ساختاری (مطالعهٔ موردی: استان بوشهر)
نویسندگان
1 کارشناس ارشد رشتهٔ گردشگری، دانشکدهٔ مدیریت، دانشگاه تهران، تهران، تهران، ایران
2 دکتری رشتهٔ آیندهپژوهی، دانشکدهٔ مدیریت، دانشگاه تهران، تهران، تهران، ایران
doi
10.22034/jtd.2021.277314.2296چکیده
گردشگری موسیقی گونهای از گردشگری فرهنگی است که با افزایش چشمگیر حجم بازار آن، در دههٔ اخیر، مورد توجه پژوهشگران و فعالان عرصهٔ گردشگری در جهان قرار گرفته است. هدف از پژوهش حاضر شناسایی و تحلیل ساختاری عوامل کلیدی مؤثر در ارتقای گردشگری موسیقی در استان بوشهر (بهمنزلهٔ مورد مطالعه) است. همچنین، اولویت عوامل یادشده از دیدگاه گردشگران ورودی تبیین شده و زیرساختها و امکانات لازم برای ارتقای جذابیت رویدادهای موسیقی محلی تحلیل شده است. از روش مطالعهٔ کتابخانهای، مصاحبه با خبرگان و توزیع پرسشنامه میان گردشگران برای گردآوری دادهها و از رویکرد تحلیل ساختاری (نرمافزار میکمک) و روشهای آماری (آزمون فریدمن) و نیز تحلیل محتوا برای تجزیهوتحلیل دادهها و تبیین یافتهها بهرهگیری شده است. نتایج تحلیل ساختاری نشان میدهد «فرهنگ، مراسم و آیینهای ویژهٔ جامعهٔ میزبان»، «شفافیت و کارایی فرایندهای اقتصادی و مدیریتی»، «همسویی نوع موسیقی با تصویر گردشگر از مقصد» و «بازاریابی و جلب توجه رسانهای» اثرگذارترین عوامل در افزایش جذابیت رویدادهای موسیقی برای مخاطبان و کنشگران به شمار میروند. همچنین، اهمیت و اولویت هریک از عوامل کلیدی شناساییشده شامل «میراث فرهنگی ملموس و ناملموس» و «امکانات و زیرساختهای موردنیاز» از دیدگاه گردشگران فرهنگی ارزیابی شده است. درنهایت، زیرساختها و امکانات مورد نیاز برای توسعهٔ گردشگری موسیقی در استان بوشهر در قالب چهار بْعد اصلی «فرهنگ جامعهٔ میزبان»، «مدیریت رویداد موسیقی»، «اقامتگاه» و «حملونقل» شناسایی و پیشنهاد شده است.
