فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

ترک خوردگی ناشی از جمع شدگی خمیری یکی از خرابی‌های شایع در روسازی‌های بتنی بوده که باعث کاهش دوام و سطح سرویس جاده می‌گردد. استفاده از مواد افزودنی مختلف به مقدار بهینه می‌تواند باعث کاهش این ترک خوردگی گردد. این تحقیق به بررسی اثر مقدار مصرف ماده هوازا در ایجاد هوای عمدی در روسازی‌های بتنی هوادار، در کنترل یا کاهش شدت ترک خوردگی‌های ناشی از جمع شدگی خمیری می‌پردازد. بدین منظور اثر افزودن ماده‌ی هوازا به مقدار 0/04، 0/07 و 0/10 درصد وزن سیمان بر شدت ترک خوردگی‌های خمیری در طرح‌های اختلاط بتن روسازی با نسبت‌های آب به سیمان 0/40، 0/45 و 0/49 ، با استفاده از روش ASTM C1579 بررسی شد. نتایج نشان داد که افزودن ماده‌ی هوازا، باعث کاهش شدت ترک خوردگی خمیری در بتن هوادار نسبت به بتن معمولی گردید. دیده شد که با مصرف بیشتر ماده‌ی هوازا از یک درصد مشخص، شدت ترک خوردگی بیشتر شده که این مقدار مصرف مشخص و بهینه، در این تحقیق به میزان 0/07% به دست آمد. نتایج نشان داد که افزایش نسبت آب به سیمان در بازه‌های تغییر پایین‌تر، اثر بیشتر بر شدت ترک خوردگی دارد. همچنین درصد هوای عمدی ایجاد شده ناشی از مصرف بهینه‌ی ماده‌ی هوازا، کمتر از حداکثر درصد هوای عمدی مجاز در روسازی‌های بتنی می‌باشد. بنابراین با مصرف بهینه‌ی این ماده، می‌توان شدت ترک خوردگی‌های خمیری در روسازی‌های بتنی را کاهش داد.