تحلیل قابلیت اطمینان روش میخ‌گذاری در پایدارسازی گودهای شهری-مطالعه موردی یک گود در شهر تهران

نویسندگان

1 دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایران

2 دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایران.

3 دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران.

doi
10.22060/ceej.2021.18930.7003
چکیده

امروزه در پایدارسازی گودبرداری خاکی و سنگی به خصوص در محیط‌های شهری به ‌طور گسترده از روش میخ‌گذاری (Nailing) استفاده می‌شود که عدم قطعیت‌ در متغیرهای مختلف خاک، تأثیر به سزایی بر تحلیل پایداری آن‌ها دارد. روش‌های سنتی در ارزیابی و تحلیل پایداری گودبرداری معمولاً بر پایه معیارهای تجربی و مفاهیم ضریب اطمینان و بیشتر بر روش تعادل حدی استوار است که عدم قطعیت‌ها را در نظر نمی‌گیرند. در این تحقیق از تحلیل قابلیت اطمینان جهت بررسی سه حالت خرابی در گودهای پایدار شده توسط میخ‌گذاری استفاده می‌شود که شامل گسیختگی کلی، بیرون کشیدگی (Pull out) میخ (میلگرد مسلح کننده) و گسیختگی میخ (میلگرد مسلح کننده) می‌باشد. متغیرهای تصادفی در این تحقیق شامل چسبندگی خاک و زاویه اصطکاک داخلی، وزن مخصوص خاک، قدرت پیوند دوغاب-خاک و مقاومت گسیختگی میلگرد می‌باشند. در این پژوهش جهت مطالعه موردی از داده‌های یک گود پایدار شده به روش میخ‌گذاری نیز استفاده شده و تحلیل قابلیت اطمینان نیز با استفاده از نرم‌افزارهای معروف MATLAB و همچنین RT انجام شده است. یکی دیگر از اهداف این مطالعه بررسی میزان تأثیر همبستگی متغیرهای مختلف خاک و نوع توزیع متغیرهای تصادفی بر شاخص قابلیت اطمینان بوده و تحلیل حساسیت به منظور تعیین اهمیت متغیرها در شاخص قابلیت اطمینان نیز مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج این تحقیق نشان داد همبستگی بین متغیرهای مقاومتی خاک یعنی چسبندگی و زاویه اصطکاک داخلی تاثیر چندانی بر بیرون کشیدگی میلگرد ندارد در صورتی که بر ناپایداری کلی گود و گسیختگی میلگرد تاثیر قابل ملاحظه‌ای دارند که باید در تحلیل‌ها در نظر گرفته شوند. همچنین این مطالعه نشان داد که نوع تابع توزیع نیز بر شاخص قابلیت اطمینان اثرگذار بوده و در تحلیل و طراحی گودبرداری دارای اهمیت می‌باشد.