بررسی تأثیر ابعاد استقرار سازمان مربیگرا بر یادگیری سازمانی در پردیسها و مراکز آموزش عالی دانشگاه فرهنگیان
نویسندگان
1 دانشآموخته دکتری مدیریت آموزشی، گروه علوم تربیتی، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران
2 گروه علوم تربیتی، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران
3 گروه علوم تربیتی، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران
doi
10.48310/pma.2024.3749چکیده
پژوهش حاضر با هدف شناسایی تأثیر ابعاد استقرار سازمان مربیگرا بر متغیر یادگیری سازمانی در دانشگاه فرهنگیان انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی، از نظر نوع کمی و از نظر روش، توصیفی - پیمایشی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل کارکنان دانشگاه فرهنگیان در استانهای خراسان رضوی، شمالی و جنوبی با جمعیت ۳۹۸ نفر بودند که 196 نفر به روش نمونهگیری تصادفی طبقهای به صورت نسبی با بهرهگیری از جدول کرجسی و مورگان (1970) انتخاب شدند. ابزار جمعآوری دادهها، پرسشنامه بود. برای تجزیهوتحلیل دادهها از روش آمار توصیفی و استنباطی و برای آزمون فرضیهها از مدل معادلات ساختاری، بسته نرمافزار آماری در علوم اجتماعی و نرمافزار پی. ال. اس استفاده شد. میزان بار عاملی و مقادیر T و سطح معناداری آزمون معادلات ساختاری، نشان داد تنها، بُعد زمینه ایجاد سازمان مربیگرا دارای تأثیر معنادار بر متغیر یادگیری سازمانی میباشد و مابقی ابعاد تأثیر قابلتوجهی بر یادگیری ندارند. لذا به منظور بهبود یادگیری سازمانی در دانشگاه فرهنگیان به عنوان یک سازمان مربیگرا باید بر روی بعد زمینه استقرار توجه شود و بر سایر ابعاد، سرمایهگذاری کمتری صورت گیرد.