مقایسه اندرکنش سطح تماس ماسه و ماسه رسدار با ژئوگرید PET در آزمایش بیرونکشیدگی بر مبنای طول موثر
نویسندگان
1 دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایران.
2 دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایران.
3 دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایران.
doi
10.22060/ceej.2021.18191.6800چکیده
آزمایش بیرونکشیدگی بزرگ مقیاس برای بررسی رفتار بیرونکشیدگی ژئوگرید در ناحیه مهاربندی شده مورد استفاده قرار میگیرد. هنگامی که نیروی بیرونکشیدگی به ژئوگرید اعمال میگردد، این نیرو به تدریج در طول نمونه پیش میرود تا اینکه به انتهای نمونه برسد. به قسمتی از طول ژئوگرید که با فعال شدن مکانیرم اندرکنشی در آن، در برابر نیروی بیرونکشیدگی مقاومت میکند، طول موثر گفته میشود. جهت بررسی دقیقتر اندرکنش سطح تماس خاک و ژئوگرید، میبایست رفتار بیرونکشیدگی ژئوگرید بر مبنای طول موثر مورد ارزیابی قرار گیرد. در این مطالعه با انجام یک سری آزمایش بیرونکشیدگی بزرگ مقیاس، ضمن تخمین طول موثر ژئوگرید، به برسی نحوه توزیع تنش برشی، ضریب اندرکنش بیرونکشیدگی، کرنش طولی سطح تماس دو نوع ژئوگرید تک سویه PET با ساختار هندسی یکسان و سختی متفاوت، مدفون در دو نوع خاک ماسهای و ماسه حاوی 20% رس تحت اثر تنشهای قائم موثر مختلف و بر مبنای طول موثر پرداخته شد. نتایج نشان داد مقدار نیروی بیرون کشیدگی جهت شروع حرکت آخرین نوار عرضی ژئوگرید با افزایش تنش قائم موثر در هر دو نمونه ژئوگرید و هر دو نمونه خاک افزایش پیدا کرد. همچنین، کرنش موثر در هر دو مرحله انتقال نیرو و بیرونکشیدگی در ژئوگرید سختتر مدفون در ماسه و ماسه رسدار نسبت به ژئوگرید شکلپذیرتر، کمتر بود. در مقادیر کم جابجاییهای جلویی، افزایش سختی ژئوگرید موجب کاهش تنش برشی موثر در خاک ماسهای و خاک ماسه رسدار میگردد. در تمامی آزمایشهای بیرون کشیدگی ضریب اندرکنش بیرونکشیدگی موثر در نقطه تبدیل مرحله انتقال نیرو به مرحله بیرونکشیدگی حداقل مقدار را داشت.
