ارزیابی لرزه‌ای سه نسل از پل‌های شهر اصفهان با استفاده از منحنی‌های شکنندگی

نویسندگان

1 استادیار، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه آزاد اسلامی، خمینی شهر، ایران

2 دانشگاه آزاد خمینی شهر، دانشکده مکانیک و عمران

doi
10.22060/ceej.2021.18847.6980
چکیده

پل‌های بزرگراهی بخش عمده‌ای از شبکه حمل و نقل را به خود اختصاص داده و بخش قابل توجهی از اقتصاد ملی یک کشور را تشکیل می‌دهند. علی رغم وجود مطالعات متعدد در خصوص بررسی لرزه‌ای و شکنندگی آن­ها، تحقیقات بسیار اندکی به ‌صورت جامع به همه ابعاد آن­ها پرداخته‌اند. در این راستا، هدف این مطالعه در نظر گرفتن جزئیات منحصر به فرد دوره طراحی این پل‌ها در شهر اصفهان می‌باشد. بدین منظور پل‌های 50 سال گذشته شهر اصفهان از طریق منحنی‌های شکنندگی مورد بررسی قرار گرفت. در نظر گرفتن عدم قطعیت­‌ها و تحولات در بارگذاری از مهم­ترین بررسی­‌های صورت گرفته از طریق روش تحلیل غیرخطی تاریخچه ­زمانی در این پژوهش می­‌باشد. زلزله‌­های 1971 سان­ فرناندو و 1989 لوما­پریتا تحولات اساسی در فلسفه طراحی پل‌­ها ایجاد نمودند. بنابراین بررسی سه پل مورد مطالعه که در سه دوره قبل از زلزله سان فرناندو، بعد از آن و بعد از زلزله لوماپریتا طراحی و ساخته شده­اند صورت گرفته است. نتایج این مطالعه نشان داد که با توجه به پیشرفت­‌های چشم‌گیر در آیین نامه­‌های مختلف لرزه‌­ای، احتمال خرابی پل‌­ها در دوره­‌های مختلف، تحت تاثیر شدت­‌های مختلف زلزله محتمل است. همچنین بر اساس نتایج این پژوهش، شکست ستون به‌ عنوان تنها معیار گسیختگی پل نمی‌باشد و مشارکت مؤلفه‌های مختلف یک پل در ارزیابی لرزه‌ای احتمالاتی آن پل منجر به شکنندگی بیشتر خواهد شد. بنابراین به منظور ارزیابی لرزه‌ای احتمالاتی صحیح، علاوه بر ستون، مشارکت تمام اعضای پل باید لحاظ گردد.