تکنیکهای روایی: رویکردی ساختارگرایانه به صنوبر و زن خفتۀ شهریار مندنیپور
نویسندگان
1 استادیار زبان و ادبیات انگلیسی، دانشکدة زبانهای خارجی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
2 کارشناس ارشد زبان و ادبیات انگلیسی، دانشکدة زبانهای خارجی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.22059/jor.2015.57088چکیده
شهریار مندنیپور، از نویسندگان صاحبسبک معاصر ایران است که با توانایی شگفتانگیزش در بهرهگیری از زبان، تحول تازهای در داستان کوتاهنویسی ایران ایجاد کرده است. مندنیپور با شکستن هنجارهای رایج روایتگری و بهکارگیری تکنیکهای نو و بدیع روایی، جریان تازهای آفریده است که وی را از همنسلانش متمایز میکند. این پژوهش، تلاشی برای یافتن و نقد و تحلیل این تکنیکها و نمایاندن نقش و اهمیت آنها در یکی از داستانهای مندنیپور است. در این پژوهش، داستان «صنوبر و زن خفته» از مجموعة آبی ماورای بحار (1382) با رویکردی ساختارگرایانه مطالعه و چهار تکنیک روایی «تصویرسازی»، «چندصدایی»، «کنایه» و «بازگشت به گذشته» بررسی میشود. این اثر پس از وقایع یازدهم سپتامبر و در پیوند با حوادث مربوط به آن نوشته شده و وجوه گوناگون این فاجعة بزرگ و تأثیر آن در زندگی شخصی و اجتماعی گروههای مختلف جامعه را کاویده است.
