الگوی عوامل محیطی توسعه گردشگری دسترسپذیر برای افراد دارای معلولیت جسمی حرکتی (مورد مطالعه: شهر تهران)
نویسندگان
1 دانشگاه علامه طباطبائی تهران، دانشکده مدیریت و حسابداری، مدیر گروه رشته مدیریت جهانگردی
2 عضو هیات علمی دانشکده مدیریت و حسابداری دانشگاه علامه طباطبائی، گروه مدیریت جهانگردی.
3 عضو هیات علمی دانشکده مدیریت و حسابداری دانشگاه علامه طباطبائی، گروه مدیریت جهانگردی
4 تهران، دانشگاه علامه طباطبائی، دانشکده مدیریت و حسابداری، گروه مدیریت جهانگردی.
doi
10.22034/jtd.2020.227721.2021چکیده
افراد دارای معلولیت، برای شرکت در فعالیتهای گردشگری به عنوان حقی فرهنگی و فرصتی جهت ادغام آنان در جامعه، با مشکلات عدیدهای از سوی محیط روبرو هستند که این مشکلات بر تمایل آنها برای مشارکت در فعالیتهای گردشگری تأثیر گذارند. از این رو، در پژوهش حاضر تلاش شده است محدودیتها و موانع محیطی (محیط خرد و کلان) پیش روی این افراد جهت شرکت در فعالیتهای گردشگری شناسایی شده و وضعیت این عوامل بررسی گردد. پژوهش به روش ترکیبی در دو مرحلهی کیفی (شناسایی مؤلفهها و عوامل محیطی توسعه گردشگری دسترسپذیر برای افراد دارای معلولیت جسمی-حرکتی از طریق مصاحبه عمیق نیمه ساختاریافته با خبرگان علمی و اجرایی) و کمی (طراحی پرسشنامه توسط محققین بر اساس شاخصهای بدست آمده از مرحله کیفی و توزیع در بین 150 گردشگر دارای معلولیت در شهر تهران) انجام گرفته است. با انجام کدگذاریهای باز و محوری با استفاده از نرم افزار Maxqda، تحلیل محتوای مصاحبههای مرحله اول انجام شد و 2 مقوله اصلی، 12 مفهوم اصلی و 45 مفهوم فرعی شناسایی گردید. مرحله کمی با استفاده از روش حداقل مربعات جزئی و نرم افزار SmartPLS3 صورت پذیرفت. در نهایت، عوامل: برنامهریزی و خطمشیگذاری، مناسبسازی اماکن بخش گردشگری، حمل و نقل، محصولات و خدمات گردشگری، منابع انسانی، اطلاعات و فناوری و تجهیزات، به عنوان عوامل محیط خرد (صنعت گردشگری) و عوامل: برنامهریزی و سیاستگذاری، عوامل اقتصادی، کالبدی، فرهنگی و اجتماعی به عنوان عوامل محیط کلان توسعه گردشگری دسترسپذیر برای افراد دارای معلولیت جسمی-حرکتی شناخته شد.