ساخت و اعتباریابی مقیاس وفاداری به مقصد گردشگری
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه مدیریت جهانگری، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.
doi
10.22034/jtd.2020.207179.1866چکیده
وفاداری گردشگران به یک مقصد، هم به عنوان راهبرد رهبری و هم به عنوان کشتی نجات در ذهن مدیران یک مقصد نقش بسته است. ساخت و اعتباریابی مقیاس «وفاداری به مقصد» هدف پژوهش حاضر است. پژوهش حاضر با رویکرد اثباتگرایی و مبتنی بر مدلسازی معادلات ساختاری انجام شده است. جامعهی آماری پژوهش، شامل گردشگرانی است که در یک سال اخیر، حداقل سه بار در مقصد گردشگری «الف» حضور داشتند. حجم نمونه از طریق دستورالعمل مربوطه، 340 نفر برآورد گردید و روش نمونه-گیری دردسترس بود. در جمعآوری دادهها از پرسشنامهی الکترونیکی استفاده شد. در تحلیل دادهها از تحلیل عاملی اکتشافی و تاییدی به وسیلهی نرمافزارهای SPSS26 و لیزرل 8/8 استفاده شد. پس از تحلیل عاملی اکتشافی 17 معیار وفاداری به مقصد که از ادبیات استخراج گردیده بود، 4 عامل تعیین و نامگذاری شدند که شامل: «تمجیدگری و ثابتقدمی برای مقصد با 5 گویه»، «برتربینی مقصد با 5 گویه»، «وابستگی به مقصد با 4 گویه» و «ایثارگری برای مقصد با 3 گویه» میباشند. سپس تحلیل عاملی مرتبه-ی اول و دوم انجام شد که نتایج مورد تایید و مطلوب بود. با توجه به مجموع تحلیلها و یافتهها میتوان به این نتیجه رسید که مقیاس وفاداری به مقصد از پایایی و روایی مطلوبی در جامعه گردشگران مورد بررسی، برخوردار بوده است. تمایز این مقیاس با مقیاسهای پیشین در توجه به رفتار وفاداری و نه فرآیند وفادارسازی، ذهنی-عینی بودن مقیاس و قابلیت طرح گونهشناسی و بخشبندی بازار مبتنی بر این مقیاس است.