تحلیلی بر ارتباط سنجههای قابلیت پیادهروی مسیر با پیادهروی کودکان به مدرسه
نویسندگان
1 دانش آموخته کارشناسی ارشد، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه خوارزمی، تهران
2 گروه مهندسی عمران، دانشکده فنی، دانشگاه خوارزمی
3 دانشیار، دانشکده مهندسی عمران و محیط زیست، دانشگاه تربیت مدرس، تهران
doi
10.22060/ceej.2020.18293.6821چکیده
افزایش شیوههای فعال در سفرهای تحصیلی از مهمترین راهبردهای بهبود سلامت کودکان است. اگرچه مسیر پیادهروی و ویژگیهای آن نقش مهمی در افزایش پیادهروی دارند، اما بیشتر تحقیقات گذشته بر ویژگیهای محیط در همسایگی محل زندگی متمرکز بوده است. به علاوه، اغلب تحقیقات، علاقه کودکان را در تحلیلها در نظر نگرفتهاند. هدف از این تحقیق، بررسی ارتباط ویژگیهای اجتماعی و اقتصادی خانوار، متغیرهای محیط مصنوع در مسیر خانه تا مدرسه، کمبود آزادی عمل، نگرانی والدین و علاقه کودکان، با انتخاب شیوه پیادهروی در سفر به مدرسه است. دادهها از طریق توزیع 340 پرسشنامه در بین کودکان 7 تا 12 ساله در 3 مدرسه ابتدایی در محلهای در منطقه 15 شهر تهران و قابلیت پیادهروی مسیر خانه تا مدرسه از طریق پیمایش میدانی تک تک مسیرهای خانه تا مدرسه بر اساس ابزار "عابران مقدمترند" جمعآوری گردید. مدل رگرسیون لجستیک سلسله مراتبی نشان دهنده ارتباط منفی متغیر تعداد موتور سیکلت خانوار با پیادهروی کودک به مدرسه بود. از میان متغیرهای محیط مصنوع، فاصله تا مدرسه رابطه منفی، و درصد کاربریهای غیرمسکونی و درصد پیادهروهای مطلوب رابطه مثبت با پیادهروی کودک به مدرسه داشت. نگرانی والدین نیز ارتباط منفی با پیادهروی به مدرسه نشان داد. ارتباط معنیداری میان علاقه کودک به پیادهروی و پیادهروی وی به مدرسه به دست نیامد. از کاربستهای مهم تحقیق میتوان به راهبردهایی به منظور طراحی برنامه پیادهروی به مدرسه در سطح محله اشاره نمود. ضمن آن که نتایج مؤید ضرورت سیاستگذاریهای چندگانه و بلند مدت و همچنین تغییرات محیط مصنوع از طریق جانمایی مدارس و همچنین توجه به تنوع کاربریها در مطالعات و برنامهریزیهای شهری است.
