تأثیرات زیستپذیری خیابان در پایداری گردشگری شهری مطالعۀ موردی خیابان ولیعصر
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه شهید بهشتی، تهران؛
2 دانشیار معماری گرایش میراث فرهنگی، دانشگاه تهران، تهران، ایران؛
3 دانشیار برنامه ریزی شهری و منطقه ای دانشکده معماری دانشگاه شهید بهشتی؛
4 استاد جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشکده علوم زمین دانشگاه شهید بهشتی؛
doi
10.22034/jtd.2019.193781.1780چکیده
طی چند دهه گذشته، گردشگری بهعنوان عاملی کلیدی برای گذار از برخی از چالشهای شهری همچون مبارزه با فقر، توزیع ثروت، عدالت اجتماعی و اقتصادی و ابزاری برای نیل به پایداری مطرح شده و در این بین بسیاری از کشورها برآنند تا با بازنمایی شهرهای خود و ارائه آن در بازاری بسیار رقابتی، بتوانند سهمی در درآمدهای گردشگری داشته باشند. در این بین ارتقای زیست پذیری شهرها و بویژه خیابانهای اصلی آن، بهعنوان فضای اتفاق فعالیتهای گردشگری، تعاملات و کنشهای ارتباطی، به عنوان یکی از جنبههای حیاتی پایداری شهرها، مورد توجه واقع شده است. در این راستا، پژوهش حاضر با روش کمی و مدل سازی معادلات ساختاری بر آن است که اثرات زیست پذیری خیابان ولیعصر را بر گردشگری پایدار بسنجد. جامعهی آماری را متخصصان حوزه گردشگری، برنامه ریزی شهری، عابران و ساکنان تشکیل داده و روش نمونهگیری گلوله-برفی بوده است. یافتههای تحقیق با 95 درصد اطمینان نشان میدهد که زیستپذیری خیابان ولیعصر بر توسعه گردشگری پایدار شهری تاثیر مثبت و معناداری دارد. همچنین بر اساس ضرایب بتا مشخص گردید که به ترتیب مولفه محیط زیست و کالبدی بیشترین تاثیر را بر توسعه گردشگری پایدار شهری دارند. چنین یافتههایی بینشهای نوینی را پیش روی سیاستمداران و برنامهریزان حوزه گردشگری شهری قرار میدهد و بیانگر آن است که ارتقای زیستپذیری خیابانهای شهر جزء لاینفک موفقیت در عرصه گردشگری پایدار است.
