گسترش تحلیلی مشارکت مودهای بالاتر در تخمین پاسخ لرزه‌ای سازه‌های بلند مرتبه قاب محیطی خمشی دارای المان‌های زیپر بزرگ ‌مقیاس

نویسندگان

1 دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران

2 دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران

3 دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران

doi
10.22060/ceej.2020.18400.6866
چکیده

این مقاله در برگیرنده یک نگرش محاسباتی بر کارایی تحلیلی روش پوش‌آور مودال در پیش‌بینی پارامترهای پاسخ غیرخطی سازه بلند مرتبه قاب محیطی خمشی فولادی دارای پیکربندی المان‌های زیپر بزرگ مقیاس است. دقت نتایج این روش از طریق مقایسه با پاسخ‌های معیار حاصل از دو مجموعه تحلیل‌های غیرخطی تاریخچه زمانی، مورد بررسی قرار گرفته است. همچنین میزان اثرات مودهای بالاتر در پارامترهای پاسخ سازهای نیز با در نظرگیری ساختارهای بارگذاری ترتیب یافته از سه حالت محاسباتی با مشارکت 1، 3 و 5 مود اول انتقالی سنجیده می‌شود. در این پژوهش، معیارسازی تغییر مکان هدف در تحلیل‌های پوش‌آور بر اساس نتایج حاصل از آنالیزهای دینامیکی غیرخطی تاریخچه زمانی تحت دو گروه رکوردهای حوزه نزدیک و حوزه دور صورت گرفته است. دامنه تغییرات پارامترهای پاسخ سه سازه بلند مرتبه قاب محیطی خمشی فولادی 30 طبقه با پیکربندی همسان اسکلت مقاوم، بر اساس انجام یک سری تحلیل‌های غیرخطی استاتیکی مودال پوش‌آور و نیز دینامیکی تاریخچه زمانی، ارزیابی شده است. مدل 1 به عنوان ساختار پایه دارای سیستم مقاوم قاب خمشی محیطی با یک پیکربندی دو لایه متشکل از پانل های با اتصالات صلب است. مدل های 2 و 3 با چیدمان‌های چند طبقه‌ای المان های زیپر بزرگ مقیاس بر روی اسکلت مدل پایه، به ترتیب با اتصال (در دو حالت) به یک و نیز دو ستون در طبقه همکف معرفی می‌شوند. چیدمان و آرایش چند طبقه ای المان های زیپر بزرگ مقیاس با هدف جلوگیری از تشکیل مکانیزم گسترش یافته پالستیک و پرهیز از وقوع وضعیت احتمالی کمانش در ستون های طبقات تحتانی می باشد. آورده‌های محاسباتی حاصل از تحلیل‌های مودال پوش‌آور با نتایج حاصل از تحلیل‌های تاریخچه زمانی غیرخطی به عنوان مقادیر دقیق، مقایسه شده و درصد خطای استاندارد برآورد شده است. ارزیابی نتایج این مطالعه نشان دهنده قابلیت محاسباتی به نسبت مطلوب برای روش پوشآور مودال در پیش‌بینی مشخصات رفتار سازه‌های بلند مرتبه، با اسکلت مقاوم متقارن و منظم در پلان و ارتفاع است. ملاحظه شد که تعبیه المان‌های زیپر بزرگ مقیاس در پیکره قاب محیطی خمشی، سبب کاهش نسبی پارامترهای پاسخ لرزهای غیرخطی و نیز افزایش قابلیت پایداری دینامیکی اسکلت مقاوم سازه بلند مرتبه می‌شود. مقایسه نتایج مربوط به سه مدل مطالعاتی در این تحقیق نشان می‌دهد که حضور المان‌های زیپر بزرگ مقیاس، تاثیرات مودهای بالاتر در محاسبه بارگذاری معیارسازی شده برای تحلیل های پوش‌آور مودال را دچار کاهش نسبی نموده و نیز تفاوت در پیکربندی و چیدمان هندسی المان‌های مذکور، تاثیر ناچیزی در پارامترهای پاسخ خواهد داشت.