استفاده از الگوریتم ژنتیک در برآورد ضریب رفتار سازه فولادی با مهاربندی واگرا تحت زلزلههای حوزه نزدیک گسل پالسگونه با رویکرد سطح عملکرد
نویسندگان
1 استادیار گروه عمران و مدیر تحصیلات تکیملی/ موسسه آموزش عالی جهاددانشگاهی خوزستان
2 گروه مهندسی عمران، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اهواز، اهواز، ایران
3 استادیار گروه مهندسی عمران، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اهواز، اهواز، ایران
doi
10.22060/ceej.2020.18162.6788چکیده
مهمترین ویژگی ضریب رفتار این است که به طراح این امکان را میدهد تا با انجام یک تحلیل الاستیک، ارزیابی سریعی از نیازهای لرزهای سازه به دست آورد. در کدهای لرزهای مانند استاندارد 2800، این ضریب صرفاً به نوع سیستم مقاوم جانبی وابسته و با یک عدد ثابت معرفی شده است. این در حالی است که بین ضریب رفتار، شکلپذیری (سطح عملکرد)، هندسه مدل و نوع زلزله (اعم از دور و نزدیک) رابطه وجود دارد. ارائه یک رابطهی دقیق بین مشخصات هندسی سازه، سطح عملکرد طراحی و ضریب رفتار در قابهای فولادی واگرا تحت اثر زلزلههای نزدیک گسل، هدف اصلی مقاله حاضر است. بدین منظور، در ابتدا یک بانک دادهی وسیع متشکل از 12960 داده با تنوع 3، 6، 9، 12، 15 و 20 طبقه، 3 تیپ سختی ستون و 3 درجه لاغری مهاربندی تولید و طراحی شده و در برابر 20 زلزله نزدیک گسل دارای اثرات جهت پذیری پیشرونده برای 4 سطح عملکردی مختلف تحلیل شدند. جهت تولید رابطهی پیشنهادی از 7533 داده آموزش در قالب الگوریتم بهینهسازی ژنتیک استفاده شد. جهت اعتبارسنجی رابطهی پیشنهادی، 2515 داده آزمون، جهت محاسبه میانگین مربعات خطای رابطه در تابع برازش مورد استفاده قرار گرفت. نتایج حاصل از بررسی همبستگی رابطهی پیشنهادی نشاندهندهی وجود دقت در ضرایب پیشنهادی است. همچنین برای اعتبارسنجی رابطه ارائه شده، مقایسهی بیشینه تغییر مکان غیرخطی سازه 5 طبقه فولادی طراحی شده بر مبنای روش نیرو، حاصل از رابطهی پیشنهادی و میانگین برآورده شده از تحلیل تاریخچه زمانی غیرخطی همان سازه، مؤید دقت رابطهی پیشنهادی است.