ارزیابی راهبردهای توسعۀ منابع انسانی در فضای معماری تغییرات
نویسندگان
1 کارشناس ارشد مدیریت آموزشی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران
2 کارشناس ارشد مدیریت آموزشی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران
3 استاد مدیریت آموزشی، گروه علوم تربیتی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران،
4 کارشناس ارشد مدیریت آموزشی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران
doi
10.30495/jedu.2021.23827.4791چکیده
پژوهش حاضر بهمنظور ارزیابی بسترها و فضای راهبردهای توسعۀ منابع انسانی برای تغییرات احتمالی در آموزشوپرورش اجرا شد. رویکرد پژوهش کمّی و راهبرد بکار رفته توصیفی– ارزیابی بود. جامعۀ آماری کارکنان آموزشوپرورش خرمآباد بودند که به روش نمونهگیری تصادفی طبقهای متناسب با حجم تعداد 215 نفر از کارکنان انتخاب شدند. ابزار مورداستفاده دو پرسشنامۀ «ارزیابی فضای توسعۀ منابع انسانی» و «ارزیابی راهبردهای توسعۀ منابع انسانی» بود. روایی سازه ابزار با روش تحلیل عاملی تأییدی مورد آزمون قرار گرفت. پایایی نیز با ضریب آلفای کرونباخ مورد تأیید واقع شد. نتایج نشان داد که کارکنان آموزشوپرورش فضای توسعۀ منابع انسانی را در محیط کار خود ازلحاظ مطلوبیت در سطح متوسط ارزیابی کردهاند. یافتهها حاکی از آن بود که کارکنان میزان رضایت خود را از مطلوبیت راهبردهای توسعۀ منابع انسانی در سطح پایینتر از سطح متوسط ارزیابی نمودهاند. تحلیل واریانس یکراهه نیز نشان داد که بین دیدگاه کارکنان آموزشوپروش در متغیرهای فضای توسعۀ منابع انسانی و راهبردهای توسعۀ منابع انسانی برحسب مدرک تحصیلی و سابقه خدمت تفاوت معناداری وجود نداشت. بهنظر میرسد فضا برای ایجاد تغییرات راهبردی در حوزۀ منابع انسانی در سازمان آموزشوپرورش چندان مطللوب نیست. برای ایجاد یک تغییر کلی در سازمان لازم است تا فرایند آن از طریق راهبردهای منابع انسانی به کار گرفتهشود. سازماندهی فرایند تغییرات نیازمند ایجاد توازن ظریف میان ذینفعان سازمان است. تحول در راهبرد منابع انسانی منجر به ایجاد تغییر در تمامی جنبههای مربوط به منابع انسانی، نظامها، باورها، ساختارها و هم چنین انتظارات تجاریسازی میشود این تحول مشابه معماری ایجاد تغییرات است.
