بررسی قصد کارآفرینی اجتماعی دانشجویان در صنعت گردشگری با تاکید بر نقش آموزشی دانشگاهها
نویسندگان
1 دانشگاه آزاد اسلامی واحد کیش
2 گروه مدیریت، دانشگاه آزاد اسلامی واحد کیش، ایران
3 گروه مدیریت، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اسلامشهر
doi
10.22034/jtd.2019.205834.1857چکیده
یکی از رویکردهای مهم در مبانی نظری برای تبیین رفتار کارآفرینی، مدلهای قصد است. در پژوهش حاضر، از میان عوامل مختلف زیستبوم کارآفرینی و مدلهای قصد، چهار ویژگی روانشناسیِ فردی شامل قصد کارآفرینی اجتماعی، خود-کارامدی، همدلی و نگرش نسبت به کارآفرینی و یک عامل محیطی شامل آموزش کارآفرینی انتخاب شده است. بنابراین، هدف اصلی این پژوهش، بررسی ارتباط میان متغیرهای کلیدی فوق است که شناخت نحوه و شدت ارتباط بین آنها، میتواند شرایط توسعه راهبردهای آموزشی در دانشگاهها برای بهبود قصد کارآفرینی دانشجویان را فراهم آورد. جامعه آماری این پژوهش، دانشجویان مقاطع تحصیلی کارشناسی ارشد و دکتری رشتههای مختلف مرتبط با گردشگری و دانشجویان نامرتبط با رشتههای گردشگری اما فعال/شاغل در زمینههای گردشگری است. روش پژوهش بهمنظور بررسی ارتباط میان متغیرهای فوق، مدلسازی معادلات ساختاری با رویکرد حداقل مربعات جزئی است. در این راستا، بهترتیب، مدل اندازهگیری و مدل ساختاری بررسی شد. نتایج مدل ساختاری نشان داد که فرضیههای مبنی بر ارتباط مثبت بین همدلی و قصد و از سوی دیگر، همدلی و نگرش تایید نشد. نتایج مدل همچنین بیانگر آن است که آموزش نقشی اساسی در اخذ قصد کارآفرینی اجتماعی دانشجویان ایفا میکند بهطوریکه ضریب اثر کلی آن فراتر از متغیرهای خود-کارامدی، نگرش و همدلی است. بر این اساس، پیشنهاد میشود که موضوع کارآفرینی اجتماعی بهعنوان یک واحد یا سرفصل درسی در رشتههای مرتبط با گردشگری مد نظر قرار گیرد.