رابینسون کروزوهای متفاوت: چندصدایی در دو داستان از جان مکسول کوتسی
نویسندگان
1 . مشاور تحقیق، دانشگاه ساسکس انگلستان، انگلستان
2 مدرس زبان و ادبیات انگلیسی، دانشکدة زبانها و ادبیات انگلیسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22059/jor.2015.54212چکیده
نزدیک به سه قرن پس از انتشار رمان ماجراهای رابینسون کروزو، جان مکسول کوتسی این داستان را دوبار بازنویسی کرده است: بار اول در رمان آقای فو (1989) و بار دوم در سخنرانی جایزة نوبل با عنوان او و مردش (2003). مناسبات این دو اثر با رمان اولیه، بینامتنیت پسااستعماری را شکل داده است که طی آن، نویسندهای از آفریقای جنوبی با یکی از رمانهای شناختهشدة غرب، مکالمهای برقرار میکند. بینامتنیت پسااستعماری ضد گفتمانی در مقابل گفتمان ایدئولوژیک اروپامحوری، مردسالاری و تک صدایی میسازد و در پی ایجاد «گفتوگومداری» و «چندصدایی» در رمان است. محور اصلی بحث این مقاله آن است که کوتسی با دوبار بازسازی یکی از رمانهای شناختهشده نشان داده است که ایجاد چندصدایی در رمان ممکن است هم مبتنی بر ساختار و هم محتوای اثر باشد. این مقاله ضمن بررسی ارتباط بینامتنی دو اثر کوتسی با رمان دانیل دوفو بحث میکند که در رمان آقای فو مؤلفة چندصدایی با بهرهگیری از تکنیکهای روایی «دوپهلویی» و «گفتمان دوصدایی» شکل گرفته است؛ درحالیکه داستان او و مردش نشان میدهد چندصدایی بیش از آنکه ویژگی فرم داستان باشد، محصول توسعه و به تعبیر هومی بابا، «هویت ترکیبی» در ضمیر نویسنده است.
